Hayattan Yansımalar...

Ner'de Kalmıştık? :)

2011-08-22T15:11:00.004+03:00

Sevgilerde / Behçet Necatigil

Sevgileri yarınlara bıraktınız
Çekingen, tutuk, saygılı.
Bütün yakınlarınız
Sizi yanlış tanıdı.

Bitmeyen işler yüzünden
(Siz böyle olsun istemezdiniz.)
Bir bakış bile yeterken anlatmaya her şeyi
Kalbinizi dolduran duygular
Kalbinizde kaldı.

Siz geniş zamanlar umuyordunuz,
Çirkindi dar zamanlarda bir sevgiyi söylemek.
Yılların telaşlarda bu kadar çabuk
Geçeceği aklınıza gelmezdi.

Gizli bahçenizde
Açan çiçekler vardı,
Gecelerde ve yalnız.
Vermeye az buldunuz
Yahut vakit olmadı.

* * *
Yaz mevsiminin olgunluk çağında, penceremden esen ılık rüzgâr, dışarıdan gelen çocuk sesleri eşliğinde başlıyorum yeniden yazmağa... Ne çok zaman geçmiş, neler yaşanmış ve bitmiş, nice paylaşılamayanlar boynu bükük bir çocuk edâsıyla kalakalmış gönülde bıraktığı burukluk duygusuyla.
Acılar da var sevinçler, mutlu günler de...

Arada bloga uğramadım değil ama elim varmadı yazmağa, arası açıldıkça yazıların, dönüş zorlaştı. Yeni ufuklar vardı açılınacak, yeni insanlarla tanışılacak...
Hepsi birarada olamadı, gönlümdekileri yerlerinde muhafaza ederken uzaklaştım buralardan.
Dün yine bir mesaj bırakmış Ayşe (Annemin Kızıyım) , dön bile demiyor, diyemiyor, yalnızca iyi olmamı diliyor ve özlediğini söylüyor. Canım, sağol, sen de, sizler de hep iyi olun, gönülden dilerim...

Var aslında yok (Düş- Düşbâz) Mayıs ayında yorum yapmış, bugün onaylarken farkettim. Hadi, yaz artık diye...Yazalım, canım. bakalım neler olmuş bu süre zarfında... :)

Geziden dönmüştüm, Konya' dan, değil mi? Sonra giderek seyrelmişti yazılarım.
Yazarken ne kadar kısa olacak, duygularımı katmadan anlatınca. Oğlum nişanlandı, derken evlendi. Dokuz ay kadar önce. Geçen ay da ortanca çocuğum olan kızımı uçurduk yuvadan...
Annem, bol bol takıldı bana: 'İnanamıyorum, kayınvalide mi oldun? Ama sen daha küçüksün!... :)
Annelerin gözünde çocukları büyümüyor işte. Bir de ailenin en küçük çocuğu olmam ve diğer torunların henüz evlenmemiş olmalarının da payı var zannederim.

Yazmıştım, annem kısmî felç geçirmişti ve on ay sürekli bakıcı ile bizler nezaret etmiştik durumuna. Bakıcıları yanında istemedi ve Allah c.c. ın büyük lûtfuyla, kendini idare eder hâle geldi. Torunlarının düğününde başköşede olmak nasip oldu, çok şükür...
Boğaz turlarına bile çıktık onunla. Hayatı kolay değil, sürekli evde. Ara-sıra da olsa değişiklik katmağa çalışıyoruz rutinine.
İnancın ve azmin inanılmaz gücünün örneğidir o, benim için...

Can Dost sıkıntılı bir dönemden geçiyor bir süredir. Konuşmalarımız seyrelse de, devam ediyoruz paylaşmağa. Kızı, eşinden ayrıldı ve torunu mesaisini alıyor, güzel arkadaşımın. :)
Hacer, demiştim, henüz onun sıkıntılı dönemi başlamadan önce; 'Allah c.c. râzı olsun senden. En zor dönemlerimde, dumanlı bir ev misâli olan gönül hâneme pencereler açtın. Sözlerin, merhem misâli yatıştırdı yaralarımı...'
'Allah c.c. senden de râzı olsun canım, demişti; bir sıkıntıyla karşılaşıldığında nasıl bir duruş sergilenmesi gerektiğinin güzel bir örneği oldun sen de bize!...'

Meryem (Ülker) i hatırlarsınız, değil mi, yazılarımı eskiden beri okumuş olanlar? Hani hastaydı, 6 yıl kadar önce bir operasyon geçirmişti. Belirli aralıklarla tedaviye devam edilmişti. İki ay önce, bir gelin konvoyunda yolcular gibi, ebedî sevgiliye yolculadık onu. O, başlıbaşına bir post konusu. Yazmadım, gönlümde sakladım nice duyguyu. Bir gün, onun hikâyesine kaldığım yerden devam etmek istiyorum, ne zaman bilemem...
İsmi hâlâ telefonumda, sevgisi ve derin, inanılmaz derin özlemi gönlümün tâ içinde...

Sûfi' nin haberini okuduğumda ne diyeceğimi bilemedim. Geçmiş olsun bile diyemeden, gönülden, gizliden dualar gönderdim dergâh-ı izzete...

Bugün bakıyorum da dört- beş yıl önceki Hayat değilim artık, olaylara bakışım, algım hayli değişti. Biraz da içselleştim duygularımı yaşamakta.

Bugün bu kadar, diyelim. Sevgilerimizi dillendirmekte gecikmeyelim, e mi? Vakit, düşündüğümüz kadar uzun olmayabilir...
Hepimiz için sağlık, sıhhat-âfiyette olup-kalacağımız nice güzel günler dileğimle, sevgiler...

Hayat

Merhaba... :)

2010-10-27T02:56:00.003+03:00

Bülbülün Yeri 'nden sevgili Birgül' ün sıcacık, dostâne yorumu, daha önceden Annemin Kızıyım dan sevgili Ayşe' nin ziyaret ve mesajları, sizlere yeniden merhaba dememi şart kıldı... :)

Blogumu özledim. Ne kadar yazarım, bilemiyorum, bir açılış yapalım mı, ne dersiniz canlar? :)

Sevgimle...

***

"Kendi halim söylerem gayrı hikâyet etmezem."

Derdimi söylüyorum ve bu bir hikâye oluyor. Bu hikâye senin hikâyene ulaşıyor, ona karışıyor, ona konuşuyor. Senin hikâyen de bana konuşuyor. Gayrı hikâyet etmediğim ve susmayı becerebildiğim için seni söylüyorum. Derdim ve halim aslında beni değil seni söylüyor.

"Kendi halim söylerem gayrı hikayet etmezem." Bunu ben bir edebiyat öğretmeninden dinledim. Eşrefoğlu Rûmi ona söylemiş. Bu dizeleri bana gözyaşlarına dip müziği olarak fısıldadı. Dedi ki: Benim bütün hikâyem derdimdir. Derdimden başka bir ben yok. Ben dertle tamam olmuş bir adem kızıyım. Bu dünyaya dertlenmeye geldim. İçlenmeye, soru sormaya, ağlamaya geldim. Dert sahibi olmakla varım, ondan ötesini de hikâye edilmeye layık bulmuyorum. Ancak dertli olanlar başkasının derdiyle hemhal olabilir. Ötekinin yaralarını ancak kendi sızımdan bilebilirim. Dert sahibiyim, o halde varım. Dert sahibiyim, o halde varsın. Sen benim için varsın çünkü ben derdimden bakınca seni görebiliyor, yaşadığını anlayabiliyorum. Ya hiç derdim olmasaydı? Ya hikâye edilecek hiçbir şey olmasaydı? Ya dilim ve gönlüm takat getiremeseydi de sussaydım? Derdimi söylüyorum ve bu bir hikâye oluyor. Bu hikâye senin hikâyene ulaşıyor, ona karışıyor, ona konuşuyor. Senin hikâyen de bana konuşuyor. Gayrı hikâyet etmediğim ve susmayı becerebildiğim için seni söylüyorum. Derdim ve halim aslında beni değil seni söylüyor. Bütün dertlileri söylüyor. Dost belasından kurtuluş istemeyenleri, aşk derdinden özge feraset istemeyenleri :

"Razıyem derdine yarin men şikâyet itmezem / Kendi halim söylerem gayri hikâyet itmezem / Derd ü mihnet yoldaşımdır bu yola azm ideli / Dost belâsından başım bir dem selâmet itmezem / Her ne kim Dost'tan gelir sabir ü şâkir durmuşam / Âşıkam derdim yeter özge ferâset itmezem".

"Âşık der incitenden / İncinme incitenden / Kemalde noksan imiş / İncinen incitenden".
Bunu ben bir diş hekiminden dinledim. Ona da Alvarlı Efe söylemiş. Bu dizeleri bana incinmişliğinin dip müziği olarak fısıldadı. Dedi ki: Dünya incitenlerle dolu. Ama olgunluk incinmemeyi bilmekte. Kin tutmamakta. Bağışlamakta. Şimdi içimde yün eğirir gibi bir sabır eğiriyorum kendime. Sövene dilsiz gerek diyerek. Öfkenin kor ateşini, içimin dehlizlerinde soğutup adam ederek. İnsan bu, bir sözden, bir halden, bir dudak kıvrımından inciniyor. Bazen bir susuştan, bir dalgınlıktan inciniyor. 'Bir bulutun yer değiştirmesinden' alınıveriyor. Sen ol ki incinmemeyi başar. Sen ol ki inciten senin yüzünde yeni bir hayatı okusun. Ol ki öfkeden oklar saplanmasın ruhuna, ol ki intikam seni esir almasın. İnciten ne yaptığını bilmiyor ama bak sen biliyorsun. Bırak kin kindarların, hınç zalimlerin, kötülük kötü kalplilerin olsun.

"İnsanlar vicdanla doğuyor ama onu sonradan yitiriyor".

Bunu bana bir üniversite profesörü söyledi. Ona da bir öğrencisi söylemiş. Bunları bana vicdanı kararan bir dünyada umudun dip müziği olarak fısıldadı. "O sözü duyduğum gün" dedi, "eve adeta bulutların üzerinde yürüyerek gittim". Yirmi yılı bulan bir tanışıklığın ardından bana ilk defa anlatıyordu 12 Eylül'ün o puslu günlerinde başına gelenleri. Evinin basılarak, yasak kitap bulundurmaktan hapsedilişini, yürüyerek sorguya götürülenlerin sedyeyle geri dönüşünü. O ağlayarak bunları anlatırken ben onun hikâyesine nasıl olup da bunca sene bigâne kalabildiğime şaşıyordum. Kitaplardan, filmlerden, yeni düşüncelerden keyifle konuşuyorduk ama işte ben kaç senedir onun yüreğindeki o en derin acıya değememiştim. Vicdan sahibi olmakladır ki başkasının acısıyla sarsılırız. Vicdan, bizi incitmekten alıkoyar. İnsanın temiz fıtratında vicdan yazılıdır, bir bebek başka bir bebeğin ağlamasına cevap verir. Biz büyürüz, dünya kirlenir, vicdanın ruha bıraktığı izler silinir.

Kemâl Sayar

Dizelerle Hayat...

2009-12-31T14:45:00.006+02:00

Dizelerle Hayat...

Âfet-i gamdan acep dünyada kim âzâdedir
Herkesin bir derdi var madem ki Ademzâdedir
Bir humay-ı zevki bin sayyad-ı gâm takip eder
Böyle bir mevhuma,acep halk neden üftâdedir

(Dert âfetinden dünyada kurtulmuş, salıverilmiş olan kimdir?Âdemoğludur mâdem, herkesin bir derdi vardır.

Bir zevk kuşunu, bin gam avcısı tâkip eder.Birinden ikisinden kaçsan da, bininden nasıl kaçacaksın?Böyleyken nasıl olup da halk, yine de zevk kuşuna yakınlık duyar?)

(alıntı)

***

Etrafı, dünyayı ve hayatı doğru okumaktır bütün mesele. Böyle söylüyor kalem ve kelâm ehli. Israrla, ayrı ayrı açılardan bakarak dünyanın geçiciliğine işaret ediyor. Diyor ki; dünya hayatı bir uykudan ve hayâlden ibarettir. Tut ki hayâlinde sultan oldun, tut ki hayâlinde dilenci oldun. Uyandığın zaman ikisi de geçici olacağına göre ele geçmiş olan her şey sonsuz ve hakiki hayata başladığın zaman rüya hükmüne gireceğine göre ne diye gam çekersin.

Geç gelir tez gider deyû safa çekme keder
Âlemin hâli budur böyle gelir böyle gider

İçinde bulunduğumuz dünya hayatında safa geç gelir tez gider. Hâlbuki elem sıkça uğrar biraz da zor gider. Dünya hayatının tabiatı o, çünkü ta işin başında “çamurumuz karılırken yağan kırk günlük yağmurun otuz dokuzu gam biri neşeydi” diye takviye ederler manayı.

Göz yum cihâna aç gözünü dem gelir geçer
Sen göz yumup açınca bu âlem gelir geçer

ve şöyle devam eder;

Âdem oğlu âleme üryan gelir üryan gider
Nâle vü efgân ile giryân gelir giryân gider

İnsanoğlu dünyaya giyinmemiş olarak gelir ve öylece gider. Ağlaya ağlaya gelir ve yine ağlaya ağlaya gider. Aşağı yukarı aynı anlamda:

Hemân ağlayı geldim âleme ağlayı gittim ben
San ol nilüferim kim suda bittim suda yittim ben

Yani gelirken de giderken de dökülen göz yaşlarına işaret eder ve der ki; hani nilüfer çiçeği vardır ya suyun içinde doğar ve yine oracıkta ölüverir. İşte ben de geldiğimde yıkandım giderken yıkandım, suda bittim suda yittim.

Anlamlarının çözülmesi bir miktar daha zor gibi görünen Sâbit merhum da beytinde şöyle söyler. İçinde bulunduğumuz dünya hayatında sabırlı olmak gerektiğinde çok güzel işaret etmektedir.

Sunar bir câm-ı memlû bin tehî peymâneden sonra
Döner vefk-i murâd üzre felek amma neden sonra

Üst üste belki bin tane boş kadeh gelir. Arkasından bir dolu kadeh sunar şartlar, etraf , hayat. Ve senin mûradına uygun döner felek amma neden sonra. Sabra işaret eder. Güzelce sabretmek lazımdır, beklemek lazımdır. Dünya gamhânedir. Burada talebi çoğaltmamak lazım, emeli çoğaltmamak lazım. Çünkü ecel, emelin önündedir.

Av. Hayati İnanç

***

Yazılacak çok şeyler oluyor da içimden gelmiyor yazmak..Bu sıralar daha çok okuyorum.

Konya'ya gidip- döndüm Cemâlnur hanımlarla birlikte...

Resim ve videolar da var elimde ama yüklemek, anlatmak gerek :))
Çok selâm ve sevgiler ihmâl etmek istemediğim, aklımda, gönlümde olan tüm arkadaş- dostlarıma...

Güzelliklerle gelsin her yeni yıl...Umut olsun, şifâ olsun, devâ olsun gönüllere, cisimlere...
Aşk olsun...Muhabbet olsun...
Paylaşım ve huzur olsun...
E, daha ne olsun!... :))
Sevgiler çok çookkk...

Hatice/Hayat

Özledim... Ya sizler?...

2009-12-10T23:15:00.003+02:00

Kuş Hâtıraları- İbrahim Sadri Link

Şiiri Gönderen : Ibrahim sadri
Şiir adı : Kuş Hatıraları
Benim çocukluğumda soframıza kuşlar konar
rüyalarımıza melekler uğrardı.
Kapımızdan yoğurtçu
bahçemizden ishakkuşu
kalbimizden yeni çıkan şarkılar geçerdi.

kışın bir sobamız olurdu
sobanın yanında kedimiz
kedinin önünde yün yumağı
bir Hayat Bilgisi fotoğrafı gibiydik.

Yerli malı kullanan
yurdunun üç tarafı denizlerle çevrili
kuru incir üzüm fındık
tütün çay narenciye kavun-karpuz yetiştiren
kuru üzüm inciri satan
karşılığında
çamaşır makinesi radyo ve otomobil alan
bir toprağın fertleri...
Biraz yoksul biraz mütevekkil
biraz mahcup biraz kırılgan
biraz naif ama hep umutlu...

Özlerdik.
Memleketteki halamızı
ince doğranmış bir dilim pastırmayı
yurttan sesler korosunu
akşam komşuluklarını
radyo tiyatrolarını
sabah ezanını
kalaycıyı bozacıyı
münir nurettin şarkılarını
orhan boran yarışmalarını
kandil gecelerini
duvarlarımızın sarmaşıklarını
bakkalımızın utana sıkıla veresiye hatırlatmalarını
okul önü kozhelvalarını
akşam oturmalarını
ve hayatı...

Top oynardık
ip atlar kedi kovalar
taşlarla birbirimizin başını yarar
mahalle savaşları çıkarır
gece olunca da tutar babalamızın elinden
yazlık sinemaya gider
Sadri Alışık Vahi Öz
Belgin Doruk Cüneyt Arkın seyreder
Olimpos gazozlar içer
güler eğlenir bağırır çağırır
dönerken yıldızları sayardık.
Sıkı çocuklardık.

Hepimizin birer yıldızı vardı
onlara isim takardık
onlar da bize isim takardı
pus ve dumandan önce bu şehrin
geceleri gözkırpan ve isimler takılan yıldızları vardı.

Benim yıldızıma Mehlika adını vermiştik
biz kimseden yana değildik.

Kimsenin de kendinden yana olmasını istediği birileri
olmazdı.
Bir değirmendeydik
öğütülen
öğütülürken türküler söyleyen
buğday başaklarına benziyorduk.
Ben
çorbalardan tarhanayı
yemeklerden kurufasulyayı
sigaralardan harmanı
belki bunun için çok sevdim.

Yollar bozuk musluklar bozuk
ziller bozuk paralar bozuk
ama adamlar sağlamdı.

Bu şehrin yıldızları vardı.
Saçlarına kurdelalar takan
çivitle yıkanmış beyaz çoraplarına
leke bulaşmasın diye su birikintilerinden sakınan
gözleri önlerinde
yürekleri ve beslenme çantaları ellerinde
küçük çocukları vardı bu şehrin
bu şehrin yıldızları vardı.

Ben Fenerbahçeyi amcam Vefayı tutardı.
Konya tahıl ambarı Mersin muz cennetiydi.
Taksim'den Fatih'e troleybus kalkar
Şişhane'de mutlak raydan çıkardı.
Vallahi hayat zor ve fakat çok matraktı.

Muammer Karaca adına bir tiyatro binası yoktu
bizzat kendisi vardı.

Başımız ağrırdı komşumuz vardı
gönlümüz daralırdı komşumuz vardı
Çorbamızı umutlarımızı
memleket kadar kalbimizi paylaştığımız komşularımız
vardı.

Geceleri bekçimiz
gündüzleri sütçümüz
bizim kadar zayıf da olsa
nohuta makarnaya alışmış da olsa
Sarman adında bir kedimiz
ceperimizde kırık misketlerimiz
çamur bulaşığı ellerimiz
ve gülümseyen bir yüzümüz
göstermekten utanmayacağımız bir içimiz
bir araya gelerek çektirebileceğimiz
bir aile fotağrafımız vardı.

Bir sabah bütün iyi şeylerin
Ayvansaray iskelesinden
hayal ülkesine doğru demir alan
bir şirket-i hayriyye vapuru gibi
aramızdan ayrıldığını gördük.
Sonra Ayvansaray'ın suları çekildiğini yazdı
gazeteler
Süheyla hanımın Raci beyin
Melahat mehveş ablanın
Niko'nun Ercüment efendinin çekildiğini ise
yazmadılar nedense
Ama yok ama yoklar.

Ne harman sigarası kaldı geriye
ne olimpos gazozu
ne Sadri alışık.

Kalan bir tortuydu belki.

Belki kırık bir rüya denizi
belki suya düşürdüğümüz suretimizin
cep aynamıza nüktedan bir yansımasıydı herşey.
Herşey Maltepe sigarasının
her arandığında
her bakkalda bulunabilmesi ile
büyüsünü kaybetmişti belki de.

belki de biz bir rüya mı görmüştük?

Hadi hepsi yalandı.
Hadi hepsi hayaldi.
Hadi hepsini ben uydurmuştum
Ama rüyalarımızın melekleri
ve sofralarımızın daim konukları kuşlar?
Ya onlar?
Onları siz de görmediniz mi?
Sizin de sofranıza konup
rüyalarınıza uğramadılar mı?
Onlar da mı yalandı?

* * *

Hepimiz özlüyoruz, değil mi?
Bugün ablamla telefonda konuşurken de söz ettim bu konudan (ablam yurtdışında yaşıyor).
Geriye döndürmek isteyip de döndüremediğimiz ne çok şey var. Basit görünen ama yitik, ulaşılamayacak kadar uzaklaşmış bir rûh, yaşam rûhu, kültürel değerlerimiz, alışkanlıklarımız... :)
Nasıl "dur!..." demeli bu olumsuza yönelişe? Ne yapabiliriz?
Çözüm arayışlarımız bile sanalda. Oysa yaşam gerçek...
Gerçekten ne zamana dek bu kopuş?
Nereye gidiyoruz?...

Epeyce uzak kaldım yazmaktan, blog dünyasından...Çok şeyler var da yaz/a/madım işte...
Uzaktan izlemeye çalıştım sizleri...
10 gündür kızım hastaydı ve ben zorunlu durumlar dışında ona nezâret etmeye çalıştım.

Şeb-i Arûs etkinlikleri başladı. Yarın Bağlarbaşı'nda, C:tesi ve Pazar Sütlüce' de etkinlikler var.
Pazar akşamı yola çıkmam gerekiyor bir engel olmazsa, inş.
Konya'ya yolculuk, birkaç günlüğüne...
Bakalım, kısmet...

Sevgiler...
Hatice

Bayramlar Bayram Ola... :))

2009-11-27T01:29:00.003+02:00

Bayramlar Bayram Ola... :))Tüm arkadaş ve dostlarımın Bayramını kutlar, sağlık esenlikler dilerim.
Sizleri seviyorum. :))

On iki yıldan sonra...(Günce'm)

2009-11-23T05:50:00.002+02:00

On iki yıldan sonra...(Günce'm)

Filiz' le Boğaz turu
by hayateylul

On iki yıldan sonra buluştuğum bir dostumla Boğaz turundayız.Bize eşlik eder misiniz? :))

Sevgili Canan,
En azından bir video kaydı göndereyim dedim.Yazamadım güne dair olanları...
Belki elim değer de eklersem diye de GÜnce kaydı attım başlığa.
Sevgiyle kucaklarım.

8 Kasım Tüyap imza günü Cemalnur Sargut

2009-11-10T13:52:00.007+02:00

8 Kasım Tüyap imza günü Cemalnur Sargut

Bu bir ilân-ı aşktır. :))
Ne yapacağım kendimle bilemiyorum.

8 Kasım Tüyap Cemalnur hn. imza günü 060
by hayateylul

9 Kasım deniz, sohbet C. Sargut 008
by hayateylul

9 Kasım deniz, sohbet C. Sargut 007
by hayateylul

Trabzon, geçmiş zaman...

2009-11-03T06:29:00.004+02:00

Trabzon, geçmiş zaman...

Trabzon, geçmiş zaman...
by hayateylul

Tüm günbatımları evimizin terasından, güller bahçemizden (pembe sarmaşık gülleri komşumun bahçesinden) ,deniz resimleri arkadaşımın yazlık evinden, yayla resimleri geçen yıl ziyarete gittiğimde arkadaşımın yaylasında (Sultanmurat Yaylası) çektiğim resimlerden derlenmiştir.
Fon müziği; Secret Garden, Cafe Anatolia-Dream's albümünden...

* Bir süreliğine 'içimde'yim. Yazmak istesem de elim varmıyor.Tüm canlara sevgiler...

Olgunluk...

2009-11-02T12:03:00.000+02:00

Olgunluk...

20 li yaşlara kadar iyilikle kötülüğün ülkesi, kalın sınır çizgileriyle ayrılıyor birbirinden.

Sıkı dostları ve düşmanları oluyor insanın. On ları ölesiye seviyor ya da ölesiye nefret ediyor onlardan.

30 larında yalanı hakikatten ayırt etmeye başlıyor.İyi sandıklarının hıyanetiyle tanışıyor, sır tında dost işi hançer darbeleriyle ; ve en kötü zannettiği şefkatle imdadına yetişiveriyor.

Zaman kanatlanıp da 40 ına yaklaştığında insan, iyiyi kötüden ayıran hudut çizgilerini bir birine karıştırıyor.

İyilere nakşolmuş kötüyü ve kötülerin içindeki iyiliği de keşfediyor ademoğlu.

Anlıyor ki, iyi insan / kötü insan yok ; insanın içinde iyilik ve kötülük var, kötüyle iyi panzehiri değil birbirinin ; kankardeşi. İyilerle kötüler çekiştirmiyor ipi. İyilik ve kötülükten örülmüş ibrişimin kendisi.

Bunu anlayınca şaşmıyorsun nefretin birden şehvete dönüşmesine ; acı girdaplarının içinde hazzın raksetmesine.Tevazuyla gurur,haysiyet likle onur el ele yürüyor.

İnsan, şuuraltındaki isyankarla sahtekarı, gü nahkarla tövbekarı birarada farkediyor. Benim, hükmeden ve boyun eğen,zulmeden ve acı çe ken.Bunca şiddet kadar onca merhamet de benim eserim.

Minneti nefrete, korkuyu cesarete, zaferi hezimete bulayan benim.Kundak bezime tıpatıp benziyor kefenim,hayatım muhteşem ve sefil, mağrur ve rezil, hayasız ve asil.Ben, hem örs hem çekicim.

İşte bu keşif kolaylaştırıyor yaşamı..Anlıyorsun ki toplumlar gibi insanlar da kanlı içsavaşlarına borçlu ilerlemesini..

O zaman , iyileri kötülerden ayırmak gibi nafile bir uğraşı bırakıp ''başta kendin olmak üzere'' insanların içindeki iyiliğin peşine düşüyorsun ; kıymet bilmeyi ve '' yine başta kendin olmak üzere '' herkesi hoş görmeyi öğreniyorsun.

Tükendikçe pahalanıyor zaman ; günler azaldıkça uzuyor. Saçların gibi, seyreldikçe değerleniyor dostların.Günahları ve zaaflarıyla da övünüyor insanlar;sevapları ve zaferleri kadar.

Önemli değil kaç kez yenildiğin ; önemli olan, kaç yenilgiden sonra yeniden doğrulabildiğin.

Bu paramparça ruhlardan, çelişkili duygulardan,çatışmanın açtığı yaralardan mucizevi bir ahenk çıkıyor ortaya

ki '' OLGUNLUK '' diyorlar adına.....

Ruhlarımız Geride Kalıyor...

2009-11-01T05:19:00.007+02:00

Ruhlarımız Geride Kalıyor...

Bir zamanlar Afrika'da kayıp bir şehri aramakta olan arkeologlar, beraberlerindeki eşya ve yükleri, hayvanların ve yerlilerin yardımı ile taşıyarak uzun bir yolculuğa çıkarlar. Kafile zor tabiat koşullarında, balta girmemiş ormanların içinde ilerleyerek, nehirleri, çağlayanları geçerek yolculuğa günlerce devam eder. Fakat günlerden bir gün yerlilerin bir kısmı birden dururlar.

Taşıdıkları yükleri yere indirir ve hiç konuşmadan beklemeye başlarlar. Ulaşmak istedikleri yere bir an önce varmak isteyen Batılı arkeologlar bu duruma bir anlam veremez, zaman kaybettiklerini, bir an önce yola devam etmeleri gerektiğini anlatarak, yerlilerin neden durduklarını öğrenmek isterler. Fakat yerliler büyük bir suskunluk içinde sadece bekler.

Bu anlaşılmaz durumu, yerlilerin dilinden anlayan rehber, onlarla bir süre konuştuktan sonra şu şekilde ifade eder:
"Çok hızlı gidiyoruz. Ruhlarımız geride kalıyor."

Bu sahne, Michelangelo Antonioni'nin 1995 yapımı "Par dela les Nuages" (Bulutların Ötesinde) adlı filminden alınmıştır.

Modern şehir hayatının ve çağımızın getirdiği en büyük sorunlardan biri bu; "hızla, sonu bir türlü gelmeyecek olan hedeflere doğru çılgınca koşuşturmak" ve koşuştururken etraftaki ayrıntıları, manzaraları, küçük mutlulukları, kısaca hayata dair pek çok yaşanası güzelliği görememek ve kaçırmak...
Ya da yaşanan yığınla drama, saçmalığa ve ilkelliğe seyirci kalmak, duyarsızca sadece bakıp geçmek ve gitmek.

"Çok hızlı gidiyoruz. Ruhlarımız geride kalıyor."
Alıntı

Acının Gizlediği Armağan

2009-11-01T01:46:00.000+02:00

Acının Gizlediği Armağan

Bir gün okyanusta yol alan bir gemi kaza geçirerek battı. Gemiden sağ kurtulan adamı, dalgalar küçük, ıssız bir adaya kadar sürükledi.

Adam ilk günler kendisini kurtarmasını için Allah'a yakardı ve yardım bulurum umuduyla ufka baktı. Ama ne gelen oldu, ne giden…

Daha sonra rüzgardan, yağmurdan ve zararlı hayvanlardan korunmak için ağaç dallarından ve yapraklardan bir kulübe yaptı. Sahilde bulduğu, gemiden arta kalan konserve, pusula gibi eşyaları bu kulübeye koydu.

Günler hep aynı şekilde geçiyordu. Balık avlıyor, pişirip yiyor ve ufku gözlüyor, kendisini kurtarması için Allah'a dua ediyordu. Bir gün tatlı su getirmek için yürüyüşe çıkmıştı, geri döndüğünde kulübesinin alevler içinde yandığını gördü. Duman, dans ede ede göğe yükseliyordu. Başına gelebilecek en kötü şeydi bu.

Keder ve öfke içinde donakaldı. Şimdi bu ıssız adada, başını sokabileceği bir kulübe bile kalmamıştı. "Allah'ım, bunu bana nasıl yapabildin?" diye feryat etti. O geceyi keder ve üzüntü içinde geçirdi. O kadar dua ettiği halde, başına bu olay geldiği için sitemler etti.

Ertesi sabah erken saatlerde, adaya yaklaşmakta olan bir geminin düdük sesiyle uyandı!

Bitkin adam kendisini kurtaranlara sordu;

"Benim burada olduğumu nasıl anladınız?"

Cevap onu hem şaşırttı, hem de utandırdı:

"Dumanla verdiğiniz işareti gördük!"

Canımızı sıkan, gözyaşlarımızı inci gibi döküveren olaylar sessiz bir kurtuluş çağrısı, bir mutluluk davetiyesi belki de… İlk bakışta dayanılmaz gelen acı anlar, sonrasında kalbimizi kuş gibi hafifleten, ruhumuzu ısıtan tatlı tecrübelere dönüşüyor. Aydınlıkta seçemeyeceğimiz bir ışık, karanlık basınca fenerimiz oluyor. Keyfimiz yerindeyken burun kıvırdığımız tavsiyeler, yaslı anlarımızda imdadımıza yetişiyor. İyilik hallerinde sırt çevirdiklerimiz, zor anlarda sırtımızı dayadıklarımız oluyor.

Hikayede yanan kulübenin dumanıyla kurtuluş umudunun yeşermesi gibi, yaşamımızdaki kırık dökükler, yıkıntı ve ziyanlar, kayıp ve yenilgiler yenilenmenin, yeniden doğuşun tohumlarını ekiyor aslında…

Acı, derinlerinde gizlenen tatlı hediyelerle dolu. Yapmamız gereken, acıyla barışıp onu çözümlemek, gizlediği armağanı kalbimize buyur etmek…

Bu dünyada yolcuyuz...

2009-10-27T19:29:00.009+02:00

Yaşamın anlamını kavramak için dünyayı dolaşmaya çıkan bir genç, gezdiği ülkelerden birinde ünlü bir bilgeyi ziyarete gitmişti. Gezgin genç, bilgenin yaşadığı evde, tüm duvarların kitaplarla kaplı olduğunu gördü. Fakat evi dikkatle gözden geçirdikten sonra, yerde bir kilim, duvar dibinde yatak olarak kullanılan bir sedir, ortada ise bir masa ve sandalyeden başka evde hiçbir eşyanın olmadığını gördü ve merakla sordu:

"Neden hiç eşyanız yok?" dedi. "Koltuklarınız, kanepeleriniz, büfeleriniz .. onlar nerede?"

Bilge, bu soruya karşılık olarak kendi bir soru sordu gezgin gence; "Senin de yalnızca, sırtında taşıdığın küçük bir çantan var yavrum" dedi. "Peki, senin eşyaların nerede?"

Gezgin genç, kendini savunurcasına yanıtladı bu soruyu: "Ama görüyorsunuz ben yolcuyum."

Ünlü bilge, hak verircesine güldü: "Ben de öyle, yavrum" dedi. "Ben de öyle...

"DOMUZ GRİBİ'NDEN KORUNMAK İÇİN BASİT FAKAT ETKİLİ ÖNLEMLER

2009-10-27T00:07:00.003+02:00

"DOMUZ GRİBİ'NDEN KORUNMAK İÇİN BASİT FAKAT ETKİLİ ÖNLEMLER:

Merak edenlere;

DOMUZ GRiBi KONFERANS NOTLARI 20.10.2009 CERRAHPAŞA TIP FAK. Hastanesi;

"DOMUZ GRİBİ'NDEN KORUNMAK İÇİN BASİT FAKAT ETKİLİ ÖNLEMLER.

Mikrobun vücuda giriş noktaları yalnızca burun delikleri, ağız ve boğaz yoluyla olmaktadır. Çok bulaşıcı bir yapıya sahip olmasından dolayı her türlü önleme karşı H1N1 virüsüyle temas etmekten kaçınmak veya korunmak imkânsızdır. H1N1 virüsüyle temas etmek virüsün vücutta çoğalması kadar önemli değildir. Sağlığınız yerinde ve H1N1 hastalık belirtileri göstermiyorken virüsün vücutta üremesini, belirtilerin daha da şiddetlenmesini ve ikincil enfeksiyonların gelişmesini önlemek için dikkatimizi N95 veya tamiflu gibi ilaçları stoklamaya vermek yerine çoğu bildirgelerde bahsedilmeyen bazı çok basit önlemleri uygulayabiliriz.

1. Ellerin sıklıkla yıkanması ( Bütün bildirgelerde bahsedilmiştir)
2. "Hands-off-the-face" "Ellerinizle yüzünüze dokunmayın" yaklaşımı. Yemek, banyo ve yara bakımı gibi zorunluluklar dışında yüzünüzün herhangi bir yerine dokunmaktan kaçınınız.
3. Ilık tuzlu suyla günde iki kere gargara yapınız( tuza güvenmiyorsanız Listerine kullanınız). H1N1 'in boğaz ve burun boşluklarında çoğalıp enfeksiyona sebep olarak karakteristik belirtileri göstermesi için 2 -3 güne ihtiyacı vardır. Sağlıklı bir kişinin ılık, tuzlu suyla gargara yapmasının etkisi hastalığa yakalanmış olan bir kişinin tamiflu kullanması ile aynıdır. Bu basit ucuz fakat güçlü önleyici yöntemi küçümsemeyiniz.
4. Yukarıdaki 3. Önleme benzer olarak; Burnunuzun içini en az günde bir kere ılık tuzlu suyla /serum fizyolojikle temizleyiniz. *Günde bir kere burnunuzu sümkürün ve sonra ılık tuzlu suya batırılmış pamuk tamponlarla silerek temizleyiniz. Bu yolla burnunuzda bulunan virüs sayısını etkili bir şekilde azaltmış olursunuz.
5. Narenciye suları gibi C vitamin bakımından zengin olan yiyecekler kullanarak doğal bağışıklığınızı güçlendiriniz. Eğer ilave olarak C vitamin kullanmak zorunda iseniz emilimi artırmak için mutlaka Çinko ile birlikte alınız.
6. Bitkisel çaylar, çay, kahve gibi sıcak veya ılık içeceklerden içebildiğiniz kadar çok içiniz. * Sıcak içecekler içmek gargara yapmakla aynı etkiye sahiptir fakat ters yöne doğru. Sıcak içecekler virüsleri yaşamaları mümkün olmayan ortama sahip olan mideye doğru yıkayarak götürürler. H1 N1 virüsü mide'de çoğalamaz, herhangi bir zarar veremez ve hayatiyetini devam ettiremez."

Dr.Vinay Goyal

Domuz Gribi pandemisinde bu kış ikinci dalga bekleniyor.
11 Ekim 2009 itibarı ile dünya genelinde %1.18 (399,232. vak'ada 4,735. ölüm) mortalite hızıyla seyreden salgında tıpkı 1918 H1N1 pandemisinde olduğu gibi ikinci dalgada mortalite hızının artması söz konusu olabilir.

Aşk-ı Beka' dan alıntı: AŞK

2009-10-26T15:21:00.002+02:00

..AŞK..

Aşk-ı Beka' dan alıntı: AŞK

Aşkın bu dünyadan olmayan bir zamanda, bütün ruhların toplandığı mekanda, ruhun sözleştiği ve birbirini sevdiği tanışını bu dünyada hatırlaması olduğunu anlattı. "Ama" dedi biri "hesapta ruhun tanışını bu dünyada hiç bulamaması ona rastlayamaması var". diğeri "buldum zannedip de yanılmak var" diye ekledi. "Bulup da tanıyamamak var" dedi biri. "Ve ki bulup da onun tarafından hatırlanmamak var" diye tamamladı diğeri.."

dedi sevgili UÇURTMA! Nazan Bekiroğlu'nun Cam Irmağı Taş Gemi isimli kitabından alıntı yaptığımız yazıya..
teşekkürler UÇURTMA!

2009 KONYA ŞEB-İ ARUS KONYA SEYAHATİ.

2009-10-26T12:56:00.004+02:00

2009 KONYA ŞEB-İ ARUS KONYA SEYAHATİ

SEVGİLİ DOSTLAR,

HOCAMIZ CEMALNUR SARGUT’UN TEŞRİFLERİYLE; “GÜNEŞLE AYDINLANANLAR” ULUSLAR ARASI ŞEMS SEMPOZYUMU VE HZ. MEVLANA HAFTASI ETKİNLİKLERİ “ŞEB-İ ARUS” ÇERÇEVESİNDE YAPILACAK OLAN BU YILKİ KONYA SEYAHAT PROGRAMINI EKTE SUNUYORUZ.

SAYGILARIMIZLA.

SEVGİLİ DOSTLAR,

ŞEB- İ ARUS NEDENİYLE BU YIL DÜZENLENECEK OLAN KONYA SEYAHATİ İKİ SEÇENEKLİ OLACAKTIR.

1. SEÇENEK ( 4 GECE 5 GÜN )

14.12.2009 GÜNÜ İSTANBUL SABİHA GÖKÇEN HAVA LİMANI' NDAN PEGASUS HAVAYOLLARI İLE SAAT 06:40 HAREKETLE KONYA VARIŞ VE OTELE GİRİŞ.

18.12.2009 CUMA GÜNÜ KONYA' DAN THY İLE 09:10 HAREKETLE İSTANBUL ATATÜRK HAVA LİMANI' NA VEYA PEGASUS HAVAYOLLARI İLE 20:45 DE İSTANBUL SABİHA GÖKÇEN HAVALİMANI’NA VARIŞ. ( UÇAK BİLET FİYATLARI DEĞİŞKEN OLDUĞUNDAN TALEPLERİNİZİN BİZE ULAŞTIĞI TARİHDEKİ RAKAMLAR ÜZERİNDEN BELİRLENECEKTİR. )

SEYAHAT BEDELİ 375.- YTL ' DİR ( OTEL ODA KAHVALTI VE KONYA HAVAALANI TRANSFERLERİ )

UÇAK BİLETLERİ TARAFIMIZDAN TEMİN EDİLEBİLİR

2. SEÇENEK ( 4 GECE 5 GÜN )

13.12.2009 PAZAR GECESİ SAAT 22:00 SUADİYE OTEL ÖNÜNDEN HAREKET,

14.12 2009 SABAHI ANKARA' DA HACI BAYRAM VELİ HAZRETLERİ TÜRBESİNİ ZİYARET KONYA'YA VARIŞ VE OTELE GİRİŞ.

18.12.2009 CUMA GÜNÜ 11.00 DA KONYA' DAN HAREKETLE İSTANBUL' A VARIŞ

SEYAHAT BEDELİ 475.- YTL' DİR. ( OTEL ODA KAHVALTI VE ULAŞIM )

***

Ayrıntılar bende.. Duyurayım istedim.
Sevgiler...
Hatice/ Hayat

Hayat ERTELENMEZ!...

2009-10-26T10:33:00.003+02:00

HAYAT ERTELENMEZ!... (İZLEMENİZİ ÖNERİRİM. )

Bir kez daha...

2009-10-23T11:05:00.005+03:00

Bir kez daha...

http://www.facebook.com/video/video.php?v=1206072626611

Elif hanım çok güzel tanımlamalar paylaşmış.Kitabı okuduğumda da beğenmiştim bu kuralları... Tasavvufa yabancı olanlar için faydalı, içinde olanlar içinse belki hafif gelebilecek bir kitap. Bir özeti, romanla aynı sayabilir miyiz? Mesnevî' den sonra 'aşk' özet olsa gerek değil midir? Yine de kural olarak tanımlanan düşünceleri beğendim.

***

Bâzı şeylerin gitmesine izin vermek işte bu nedenle çok önemlidir. Onları serbest bırakmak.Gevşek olanı kesmek…İnsanların hiç kimsenin işaretli kâğıtlarla oynamadığını anlaması gerekiyor; bazen kazanırız ve bazen de kaybederiz. Hiçbir şeyi geri almayı bekleme, yaptıkların için takdir edilmeyi bekleme, ne kadar zeki olduğunun keşfedilmesini bekleme ya da aşkının anlaşılmasını. Daireyi tamamla. Gururlu, yetersiz ya da kibirli olduğun için değil, sadece artık onun senin yaşamı...nda yeri olmadığı için. Kapıyı kapat, plağı değiştir, evi temizle, tozdan kurtul. Geçmişte olduğun kişiyi bırak ve şu anda kimsen o ol.
ZAHİR-Paulo Coelho

Son günlerden kareler...

2009-10-22T09:25:00.007+03:00

7 ekim (vapurda) cemalnur h 093
by hayateylul

Yalnızca birkaç kare...
Kasımpatılar, Mısır Çarşısı'ndan.
Eminönü-Kadıköy hattında çekilmiş, deniz görüntüleri.
Cemalnur hanımla birkaç gün önce çekilmiş üstteki resim. Yorgunluğum resimde de hissediliyor,her ne kadar makine ve oda ışığı ayarları da iyi değilse de...
Haftanın 6 günü havuzda olduğum için, antibiyotiksiz atlatamayacağıma karar verip, üst solunum yolu enfeksiyonumun tedavisine başladım.
Yazmak dahil birçok şeyi erteledim.
Ancak izlemeye çalışıyorum.
Tüm dostlara sevgiler... :))
Hatice/Hayat

Sende Kalmış

2009-10-17T13:46:00.002+03:00

Bilmiyorum nerdeyim, ne haldeyim, ben kimim
Ayrılırken kimliğim, adresim sende kalmış.
Tebessümü yüzüme çok görüyor matemim
Güldüğümü gösteren tek resim sende kalmış.

Akların kaybolduğu, rengin ahenk bulduğu
Toprağın kadehine ab-ı hayat dolduğu
Bir gül için, bülbülün saçlarını yolduğu
Aşkın harman olduğu o mevsim, sende kalmış.

Nerede o çocuksu, o şımarık hallerim,
Saçlarına hasreti tanımayan hallerim,
Rengarenk rüyalarım, toz pembe hayallerim
Tekmil neşem, sevincim, hevesim, sende kalmış.

Ayıplama, kınama, kahveye gidiyorsam,
Avunabilmek için bir tavla atıyorsam,
Garson çay uzatırken ben aklımda diyorsam,
Sende kalmış demektir, ladesim sende kalmış.

Dostlar da muhabbeti kestiler, lüzum da yok.
Zaten senden ziyade sohbetim, sözüm de yok.
Sen dönmeden kimseye bakacak yüzüm de yok.
Aynalarda kendimi göresim sende kalmış.

Sende kalmış umudum, saadet çağım sende,
Sende kalmış huzurum, tüten ocağım sende,
Sende hayat kaynağım, duygu membağım sende,
Can diyorum sana,can kafesim sende kalmış.

Allah' ım düşmanımı düşürmesin bu zaafa,
Sanki her noksanımı mecburum itirafa,
Hangi şarkıya girsem, notalar do re mi fa
Sol diyorum sana sol, la sesim sende kalmış.

Gel Tanrıya borcunu teslim etsin bu yürek,
Tez gel ki enkazımı kapatsın kazma kürek,
Kelime-i şahadet getirmem için gerek,
Son diyorum sana, son nefesim sende kalmış.

Cemal Safi

Şair...

2009-10-15T22:36:00.001+03:00

Şair...

15.10.2009
Yazmak... Çok kez zevkli, ihtiyaç kimi kez...Bir de elim klavyeye varabilse!... :)
Ruhumun yetişmesini beklemeksizin koşuştururken, tarih oluveriyor yaşanmışlıklar.
Kameramda poz olarak kalabiliyorlar en iyi ihtimalle.
Bir vapur güvertesinden görüntülenmiş raksedercesine kıvrak hareketlerle seyreden onlarca balık...
Bulut kümeleri, Boğaz'dan bir kare, bakışlarımı esir alan martılar, geçmişi hatırlattığından ne düşüneceğimi bilemeden, duygularımı çözümleyemeden, öylesine dalıp gittiğim kasımpatılar...
Az önce küçük kızımla konuşuyorduk. Bir şiirden söz etti, okumamı isteyerek; okudum.

BİR ADIN KALMALI

bir adın kalmalı geriye
bütün kırılmış şeylerin nihayetinde
aynaların ardında sır
yalnızlığın peşinde kuvvet
evet nihayet
bir adın kalmalı geriye
bir de o kahreden gurbet

sen say ki
ben hiç ağlamadım
hiç ateşe tutmadım yüreğimi
geceleri, koynuma almadım ihaneti
ve say ki
bütün şiirler gözlerini
bütün şarkılar saçlarını söylemedi
hele nihavent
hele buselik hiç geçmedi fikrimden
ve hiç gitmedi
bir topak kan gibi adın
içimin nehirlerinden
evet yangın
evet salaş yalvarmanın korkusunda talan
evet kaybetmenin o zehirli buğusu
evet nisyan
evet kahrolmuş sayfaların arasında adın
sokaklar dolusu bir adamın yalnızlığı
bu sevda biraz nadan
biraz da hıçkırık tadı
pencere önü menekşelerinde her akşam

dağlar sonra oynadı yerinden
ve hallaçlar attı pamuğu fütursuzca
sen say ki
yerin dibine geçti
geçmeyesi sevdam
ve ben seni sevdiğim zaman
bu şehre yağmurlar yağdı
yani ben seni sevdiğim zaman
ayrılık kurşun kadar ağır
gülüşün kadar felaketiydi yaşamanın
yine de bir adın kalmalı geriye
bütün kırılmış şeylerin nihayetinde
aynaların ardında sır
yalnızlığın peşinde kuvvet
evet nihayet
bir adın kalmalı geriye
bir de o kahreden gurbet
beni affet
Kaybetmek için erken, sevmek için çok geç

Ahmet Hamdi Tanpınar

'Nasıl?' diye soruyor. 'Nasıl bu kadar güzel okuyabiliyorsun ilk kez okuduğun, üzerinde çalışmadığın bir şiiri?'
O da Allah vergisi aslında, çok çaba sarfetmem gerekmedi. Böyleydim hep. :)

Bu akşam bir arkadaşımın önerisi ile şair Bekir Sıtkı Erdoğan' ı aradım.Normalde birinin telefon numarası bir başka kimseye verilecekse, öncelikle numaranın sahibinden izin alınmalıdır diye düşündüğümden tedirginlik yaşadım ve bunu dile getirdim de...
Arkadaşımsa hoşgörüyle karşılayacağından öylesine emindi ki, aradım.
Durumu açıklamaya çalışıp, kendimi tanıttıktan sonra, görüşmeye müsait durumda olup- olmadığını sordum.
Edebiyat ve musikî ilgimden, hayranı olduğum şiirlerine; samimi bir havada gelişti konuşma...
Hancı, Karagözlüm efkârlanma (ibibikler..), Marya...

Geri dönüşler yaşıyorum yine. Bir arkadaşımın hatıra defterinden okumuştum lise yıllarımdayken 'Marya' adlı şiirini.

Hancı, buram buram bir gurbet türküsüyle titretirdi yüreğimi...

....
'Garibim, her taraf bana yabancı,
Dertliyim çekinme, doldur be hancı!
İlk önce kımıldar hafif bir sancı,
Ayrılık sonradan kor yavaş yavaş...'

.....

Güzellikler bâki kalsınlar dileğinde bulunduk birlikte.. Yozlaştırılmasından duyduğumuz üzüntüyü dillendirdik.

Nerede oturduğumu sordu. Söyledim. Anadolu yakasında, Erenköy' deymiş kendileri.
Dâvet etti, eşinin de misafiri çok sevdiğinden söz ederek...
'Zevkle... Onur duyarım!' diye cevapladım. Bakalım ne zamana denk düşer? :)

Bu kubbede bir 'Hoş sâdâ' olarak kalsın istedim paylaşmaya çalışırken.
Tüm dostlara içten sevgiler...

Hatice

Mevlana oğluna der ki:

2009-10-14T11:09:00.006+03:00

Mevlana oğluna der ki:

"Bahaeddin!

Eğer daima cennette olmak istersen,

herkesle dost ol, hiç kimsenin kinini yüreğinde tutma!

Fazla bir şey isteme ve hiç kimseden de fazla olma!

Merhem ve mum gibi ol! İğne gibi olma!

Eğer hiç kimseden sana fenalık gelmesini istemezsen,

Fena söyleyici,

Fena öğretici,

Fena düşünceli olma!

Çünkü bir adamı dostlukla anarsan, daima sevinç içinde olursun...

İşte o sevinç Cennetin ta kendisidir.

Eğer bir kimseyi düşmanlıkla anarsan, daima üzüntü içinde olursun.

İşte bu gam da cehennemin ta kendisidir.

Dostlarını andığın vakit içinin bahçesi çiçeklenir,

Gül ve fesleğenlerle dolar.

Düşmanları andığın vakit, için dikenler ve yılanlarla dolar,

canın sıkılır, içine pejmürdelik gelir...

Bütün peygamberler ve veliler, böyle yaptılar,

içlerindeki karakteri dışarı vurdular.

Halk onların bu güzel huyuna mağlup olup tutuldu,

hepsi gönül hoşluğu ile onların ümmeti ve müridi oldular."

İyi ki doğdun Seda :))

2009-10-13T14:08:00.005+03:00

İyi ki doğdun Seda :))

Seda, benim ufaklık :) 16 yaşında kendileri...
Hepimize hayırlı evlatlar yetiştirebilmek nasip olsun, henüz evlenmemiş ya da çocuk sahibi olmamış olan arkadaşlarımıza da dilerim, bu vesileyle...
Lise 3. sınıf öğrencisi. Hakkında yazmayacağım, belki bir gün anlatırım ondan bir şeyler...
Haftanın 6 günü yüzme, iki günü Anadolu yakasında program, annem, oğlum, kızlarım...
Yetişemiyorum, kolay teslim bayrağı çekmem ama, beni hoş görün.Ancak yazdıklarınızı okuyabiliyorum.
Çok sevgiler herbirinize, ayrı ayrı...
Hatice/Hayat

Geçmiş bir iki anı:
http://hayateylul.blogspot.com/2008/09/burlar-anlar.html

!2-13 yaşındayken yazmış olduğu hikâyeyi, blogumda ilk kez yayınlıyorum, virgülüne dokunmadan...
Yazan: Betül Seda ....

---Aloisa! Çabuk buraya gel!

Kulaklıklarını son anda kulaklarından atıp bu sözleri duyabilmiş olan Aloisa, ağır ağır yatağından doğruldu. Annesini bağırttıktan sonra hiçbir şeyi ağırdan almaması, hatta o son kelimesini söylediği anda orada olması gerektiğini 14 yıl onunla yaşayarak öğrenmiş olmasına rağmen bu sefer umursamıyordu. Bu sefer ve bundan sonraki seferler umursamayacaktı. Ne bu evde, ne de çevresinde onu ilgilendiren bir şey yoktu.

Acı vericiydi, çevresindeki kimse kendisini anlamıyordu, "en yakın arkadaşım" dediği arkadaşları bile onu anlıyormuş gibi davranıyordu-ya da anladıklarını düşünüyorlardı- ama ne olduğu hakkında en ufak bir fikirlerinin bile olmadığı gözlerinin içinden okunuyordu. Gözlerinin içini okuyamadığı hâlde onu anlayabildiğini bildiği tek arkadaşı Shannon'u görmek istemişti çok kez, insanların "koşullar" adı altında topladığı saçmasapan engeller bütünü olmasaydı görecekti belki de, ama o daha küçüktü. Kendi başına şehirlerarası yolculuk yapamayacak kadar, kendi başına çıkıp bir tur atamayacak kadar, kendi başına kararlarını veremeyecek kadar, kendi başına ölüm kararını alamayacak kadar… Düşündükçe içi fokurduyordu, Shannon'la tanıştığı yerdeki –yani internetteki- herkesin yalan olduğunu söyleyen ablasından, sürekli kavga eden ebeveynlerinden ve hiçbir şey yapamayacağını bildiği için kendinden nefret ediyordu. Buradan kurtulacaktı, belki de kurtulamayacaktı, belki kurtulamayacağını bir gün anlayacaktı ama şimdilik buradan kurtulacağına inanmak daha doğru geliyordu.

Düşünceler hızla kafasından geçerken annesi çağırdığında durdurmaya çalıştığı gözyaşlarının yine son hızla gelmeye başladığını farketti. Artık anormal gelmiyordu. Birden gözyaşlarına boğuluyordu ya da çılgınca ağlama isteği doğuyordu. Etrafındakiler bunu da anlamıyordu, hoş kendisi de anlamıyordu ya, yine de bunun nasıl bir his olduğunu kendisinden başka sadece Shannon biliyordu. Yine bir öfke seline kapılmak üzereyken bir ses onu düşüncelerinden –en azından bir süreliğine- koparttı.

---ALOISA!

Yatağından kalkıp terliklerini giyinmeye çalıştı, dengesini bulamayıp şiddetle yatağına düştü. Yattığı için dağılmış olan saçlarını geriye attı ve gözlerini ovuşturarak yarı-karanlık odasında doğru düzgün görmek için çabaladı. Daha akşam olmamıştı, annesi onu akşam yemeğine çağırıyor olamazdı. Bunun dışında bir şey için onu çağırmazdı... Tabii bir şey istemiyorsa. Hıçkırdı, gözlerini sildi.

---Y..ne..-sesi çıkmıyordu, boğazını temizleyip tekrar denedi- Yine ne var?

Dedi bezgin bir sesle, annesi ve onun saçmalıklarından bıkmıştı. Aşağıya inince ne gibi bir muamele göreceği umrunda bile değildi. Evet, hiçbir şeyi umursamamak en kolayıydı, ruhunun aldığı darbelerden korunabilmesi için en kolayı.

—Aşağıya gel.

Sinirliydi bunu söyleyen ses, o yine aldırmadı. Her zaman sinirliydi, en tatlı hâlinin altında bile ince bir kinaye yatardı. Evet, ablasıydı o. Gözyaşlarına ve sinirine hâkim olmaya çalışarak zar zor ayağa kalkabildi ve yavaşça merdivenlerden aşağı inmeye başladı. Midesi korkunç derecede bulanıyordu ve ciddi bir konuşma kaldırabilecek durumda değildi. Aşağı indi, koridoru aştı ve mutfağa geçti. Oradalardı ve her zamanki gibi oldukça ciddilerdi. Bir an içinden "Hey, c'mon! Biraz gülümseyin!" demek geçti-bu saçma düşünceyi kafasından geçtiği an sildi. Emindi ki ailesi yine tamamen saçma bir tarafından alıp, "c'mon" demesini yabancı özentiliğine yoracaktı ve bu onun hiç istemediği şeyler listesinde başta gelenlerdendi. Annesi eliyle oturmasını işaret etti. Söze ablası başladı.

---İki saattir sana sesleniyoruz, yukarıda ne halt yiyorsun yine öyle? Doğumgününde neden şuna mp3 çalar aldın anlamıyorum anne, bir saniye olsun kulaklarından çıkarttığı yok!

Devam edecekmiş gibi gözüküyordu fakat annesinin bakışlarını görünce sustu. İkisinin bakışmalarından söyleyecekleri şeylerden kendilerinin de pek memnun olmadığını görebiliyordu. Ablasının gözlerine dikkatli baktı, altlarında torbalar mı oluşmuştu? İçeri girdiğinden beri ilk defa meraklanmıştı. Annesi rahatsız bir gülümsemeyle –ki bu şimdiye kadar hiç görmediği bir şeydi- ona bakıyordu. Sabırsızlandığını belirtircesine kaşlarını kaldırıp ayağıyla yerde ritim tutmaya başladı. Annesi ağzını açtı, herhangi bir şey söyleyemedi.

Vay canına, cidden önemli bir şey olmalı…

Diye geçirdi içinden Aloisa, annesinin daha önce bir şeyi ona söylemekten sakındığını hiç görmemişti-ağabeyinin ölümü dışında. Düşününce gözleri büyüdü, bu gerçekten de kötü bir haber olmalıydı. Sonunda annesi umursamaz bir sesle söyledi.

---Boşanıyoruz. Babanla ben. Davayı açtık.

'Üç cümle,' diye geçirecekti daha sonra içinden Aloisa, 'yalnızca üç cümle her şeyi değiştirdi. Benim için olmayan her şeyi.' Şimdiyse düşünme yetisini kısa süreliğine kaybetmiş gibiydi. Bayılmayacaktı ya da ona benzer herhangi bir şey olmayacaktı. Bunu zaten bekliyordu. Sadece söylendiği an düşünceleriyle uyuşmuyordu. O zamanlarda daha büyük ve daha güçlü bir Aloisa olacağını düşünüyordu. İçi burkuldu, ne kadar da aptaldı! Hiçbir zaman daha büyük ve daha güçlü olmamıştı ve olmayacaktı. Artık hayallerin gerçekleşmediğini anlayabiliyordu. Artık birçok şeyi anlayabiliyordu. Gözlerine yaşların dolmaması için uğraştı, ağzını açarsa yaşlar boşanacaktı. Yutkundu ve gözyaşlarını geriye itti. Annesi daha fazla duramayacak gibi görünüyordu. Mutfaktan çıktı, bir saniye sonra merdivenlerden yukarı çıktığını belirten sesler geldi. Aloisa parmaklarına bakıyordu. Kendini bildi bileli sol tarafında hafif bir şişkinlik olan serçe parmağına, hep uzun olmasını dilediği parmaklarına. Ablası sessizce oturuyordu. Salondan bir anahtarın şıkırtıları geldi.

Babam evde.

Diye geçirdi içinden. Az sonra ev kapısının üzerindeki saçmasapan süsün şıkırdamasıyla kapının açıldığını anladı. Babası gidiyordu. Terkediyordu. Lanet olasıca gözyaşları gözlerini sulandırdı. Mutfak masasına bir damla düştü. Ablası ona baktı, baktı… Sonunda bir şey söyleyecek gibi olmuştu.

---Yatıştırıcı sandığın sözlerine ihtiyacım yok.

Dedi boğuk bir sesle ve yavaşça ayağa kalkıp -başı şimdi daha da fazla dönüyordu- mutfağı terketti. Olabildiğince sessiz bir şekilde merdivenleri çıktı. Annesinin odasının ışığı yanıyordu. Onun ne yapmakta olduğunu merak etti Aloisa, acaba ağlıyor olabilir miydi? İçinde dev bir yaratığın kıpırdanması derecesinde bir acıma duygusu uyandı, öfkesi hemen acıma duygusunu yok etmeye girişti. Başarılı olmuştu da. Yavaşça odasına girdi, kapısını kilitledi ve yatağına yattı. Bir süre hareketsiz durdu, beyni bomboştu. Şarkılar yankılanıyordu, sadece şarkılar yankılanıyordu. Yastığının sırılsıklam olmuş yüzü ensesini soğutuyordu ama bunun verdiği rahatsızlığı duyamayacak kadar hissizleşmişti. Hislerinin geri gelmesini de istemiyordu. Orada yatarken bedeninden kopmak, daha fazla yaşamamak, bu acıyı daha fazla iliklerinde hissetmemekti tek istediği…

Ani bir hareketle yatağından kalktı, mp3 çalarını yatağının üstünden alıp komodininin üzerine koydu. Yatağı bazalıydı, ilk başta bunun gereksiz olduğunu düşünmüştü ama evi gereksiz ıvırzıvırlarla dolduran annesi burayı da tıkabasa doldurmuştu ve günlüğünü saklamak için ideal bir yerdi. Bazayı açmak için kolu tuttu, yukarı doğru çekmek için uğraştı ama kolları boşalmıştı. Ağlaması daha da şiddetlendi. Öfkesi yine devreye girmişti, kolu şiddetle çekti. İtiraz eden bir gıcırtıyla yukarı kalktı yatağı tutan tahtalar. Dizlerinin üzerine çöktü ve diplere sakladığı günlüğünü aramaya başladı. Az sonra buldu, yatağını aşağı indirdi. Günlüğü ve mp3 çalarını alıp çalışma masasının başına geçti. Kulaklıkları taktı ve en son kaldığı parçayı başlattı-hep ilk ve hep son olan şarkı, Rette Mich'ti bu. Günlüğünün kilidini titreyen elleriyle açmaya çalıştı, beceremeyince anahtarları masanın üstüne attı ve masaya kapanıp ağlamaya başladı. Kimseyi, hiçbir şeyi umursamamak için o kadar uğraşmıştı ki! Tüm uğraşları birden bire sıfırlanmıştı, çabaları sonuçsuzdu. Her yol, mutlak bir mutsuzlukla sonuçlanıyordu.

Mantığı, öfkeyle yaptığı savaşta hâkimiyeti kazanmaya başlamıştı. Kafasını kaldırdı, içini çekip günlüğünün kilidini açtı. Günlüğü kutusundan çıkarttı. Babasının on ikinci yaş gününde ona verdiği hediyeydi bu. Rastgele bir sayfayı açtı. Altı ay öncesinin tarihini atmıştı.

"...şu an yine kavga ediyorlar. Seslerini duyabiliyorum. Annem yine bir şeyleri kırıp geçiriyor. Sanırım buna alışıyorum artık. Yani, mutlu aile tablosunu aramayı bıraktım. Mutlu aile denilen şeyi göremeyeceğim, görmeye de ihtiyaç duymuyorum. İntihar etmeyi de düşünmüyorum artık. Abimin ölümünden sonra çok şey değişti. Dünyanın intihar edilmeye değmeyecek bir yer olduğunu anladım. Hayatınsa kendine acı çektirmeyecek kadar kısa olduğunu. Onlar kavga etsinler. Kavga etsinler ama benden kulaklıklarımı kulağımdan çıkarmamı istemesinler. Bunu isteme nedenlerini anlayamıyorum zaten, birbirlerine bağırmaktan benim yaptığım ya da dediğim hiçbir şeyle meşgul olmuyorlar…

Her neyse, dediğim gibi, bu üzüntüden kurtulmanın herhangi bir yolu yok. Onunla yaşamayı öğrenmem gerekiyor. Okul, aile, dersler, ödevler, hiçbiri beni ilgilendirmiyor. Sorumluluğum olduğunu söyledikleri hiçbir şey beni ilgilendirmiyor. Bunu anlamıyorlar. Anlamayacaklar. Bunları yapmak zorunda kalacağım her zaman, her zaman. Bıksam da, her zaman gözyaşlarımı içime akıtmaya çalışmaktan yorulmuş olsam da umurlarında değil. Keşke benim de umurumda olmasaydı. Keşke benim de normal bir hayatım olsaydı. Keşke ben de arkadaşlarımınki kadar sorunsuz bir hayata sahip olabilseydim.

Keşke ben de sadece saçımın modeli ve kıyafetlerimin uyumunu dert edebilseydim."

İçinde bir şeyler büyüyordu. Sayfaları çevirdi. Diğer birçok sayfa gibi yazıların dağılmış olduğu bir sayfa buldu. 3 hafta önce yazmıştı.

"Beni çok fazla kırdılar. Hayat, arkadaşlarım, ailem ve çevremdeki diğer herkes beni kırdı. Taşıyamayacağım kadar yük yüklediler. Önceki sayfaları karıştırıyorum da…değişen bir şeyler var. Bu günlüğe ilk yazdığım zamanlar umutluymuşum. Şimdiyse hayattan bezdim. İntihar etmeyeceğim, hayır… Hiçbir zaman aklımdan geçirmediğim ve hiçbir zaman aklımdan geçirmeyeceğim bir şey bu. Saçma bir şey. Çevremdeki herkesin canı cehenneme. Artık onları umursamak istemiyorum. Artık kimse için ağlamak ya da kırılmak istemiyorum. Annemle babamın kavgalarını, ablamın ders konusunda baskılarını, sınıftaki salakların benimle dalga geçmesini, hiçbir şeyi, ama hiçbir şeyi umursamayacağım. Sanırım yaşamamın tek yolu bu. Bir gün olsun ağlamadan yaşamamın.

Az önce ablam odaya girdi ve yorganı kafama örttüm. Uyuyakaldığımı düşünmüş olmalı. Acaba bir gün uyusam ve bir daha uyanmasam üzülürler miydi? Yoksa tüm üzüntüleri yalanmış gibi mi gelirdi benim gibi insanlara, abimin ölümünde olduğu gibi? Aloisa'nın –varlığını unuttukları bireyin- yokluğunu hissederler miydi?

Muhakkak ki hissederlerdi. Sürekli bilmedikleri nedenlerden dolayı ağlayan bir kızın yokluğunu hisseder, yokluğuna sevinirlerdi. Belki bir süre üzülmüş numarası yapar, sonra da 'kaderde varmış' deyip umursamazlıklarını boyun eğmişlikle maskelemeye çalışırlardı. Bilmiyorlar ki bu maske, insanların gözüne o kadar yapmacık gözükürdü ki…

Onların gözünde yoksam onlar da benim gözümde olmamalı. Bunun için uğraşacağım. Bunun için gerçekten uğraşacağım. Belki huzur denilen kavrama ulaşırım… Ona ulaştığımı düşünüp mutlu olurum belki de… Her nasıl olursa olsun, artık umursamayacağım."

Üç haftadan beri yazmıyordu. Üç haftadır ruh gibi geziniyordu, beden olarak okulda ve evdeydi, ama ruhu uzaklarda bir yerdeydi. Bilmediği bir yerlerde. Geri gelmesini istemiyordu. Ruhu uzaktayken de acıyı hissedebiliyordu ama yakındayken duyduğu acının yanında hiçbir şeydi bu. Fakat ruhu geri gelmişti.

Sayfayı çevirdi, kalemlikten kalemini aldı ve yazmaya başladı.

"Boşanıyorlar. Sonunda onların o saçmasapan bağırtılarını duymayacağım. Annem bir şeyleri kırıp döktüğünde, kırılan şeylerin sesleri kalbime batmayacak. Kalbime battığı için kendimi de suçlamayacağım. Umursamamazlık konusunda aldığım kararı bir türlü uygulayamadığım için kendime kızmayacağım.

'Boşanıyoruz. Babanla ben. Davayı açtık.' dedi annem.

Üç cümle. Yalnızca üç cümle her şeyi değiştirdi. Benim için olmayan her şeyi.

Boşanmaları beni üzmüyor aslında, daha derinlerde bilmediğim bir neden var. Belki hiçbir zaman tam mutlu olamadığım için içten içe isyan ediyorumdur hayatıma. Belki sevmediğim diğer kızların hayatlarına imrendiğim için nefret ediyorumdur kendimden. Belki beni bunları yazmaya zorladıkları için ailemden nefret ediyorumdur, kim bilir? Nedeni önemli değil, sonuç önemli.

Hiçbir şeyi umursamama kararımı aldığım zaman ruhumun uzaklarda bir yere gittiğini düşünüyordum. Gerçekten de gitmişti.

Sanırım geri geldi."

Daha fazla yazamayacaktı. Kalemi bıraktı. Günlüğü kaldırmaya davrandı ancak durdu. Umrunda mıydı artık insanlardan kendini gizlemek? Kimseden herhangi bir gizlisi, bir saklısı var mıydı? Onu bu hâle getirenlerin kendilerini suçlu hissetmesi gerekmiyor muydu? Çevresinin kendisiyle alay etmesinden mi korkuyordu?

Aklına Shannon geldi birden. Cep telefonunu aldı ve "Mesaj Oluştur"a bastı. On üç karakter yazdı ve mesajı Shannon'a attı.

"Boşanıyorlar."

Önceki zamanlarda olduğu gibi onu anlayacaktı Shannon, tek kelime onun için de her şeyi ifade etmek için yeterliydi. Onun da annesi ve babası boşanmıştı. Boşanmasalar bile anlardı. Shannon onu her zaman anlardı. Yatağına uzandı. Rette Mich tekrar tekrar çalıyordu. Uyuyup bir daha uyanmamayı diledi. O kadar yorgun hissediyordu ki…

************

O sabah da uyandı çalar saatinin sesine. Okulu vardı, ödevlerini yapmamıştı. Annesi ona kızacaktı. Ablası daha fazla kızacaktı. Telefonuna baktı, Shannon'dan mesaj vardı.

"Seni bu sefer ve bundan sonraki seferler avutamayacağım Aloisa. Biliyorum bunu yapmamı hiçbir zaman istemedin. Dayanamadığımı biliyordun. Yine de dayanmamı istiyordun, benden beklemiyordun, bu gücün bana verilmesini istiyordun. Dayanmamı istedin, dayanmaya zorlamadın. Bunun için minnettarım ve sana büyük bir özür borcum var…çünkü savaşı bırakıyorum. Kendine iyi bak, gerçek dostum."

Biliyordu, bunun olacağını biliyordu Aloisa. Yine de inanmak istememişti. Telefonunu yavaşça yere bıraktı. Bu sabah okula hazırlanmayacaktı. Gitmeyecekti. Bu sabah hazırlanıp evden çıkacak ve yürüyecekti. Başka ne yapabileceğini bilmiyordu. Hazırlandı ve çıktı.

Geri dönmedi.

***

Şükürler olsun ki olağanüstü güzel üç evlâdımız var, iki cihanda güzel olmaları dileğiyle...

Sevgiler...

Hayat/Hatice

Günlüğümden...4

2009-10-10T08:08:00.011+03:00

Günlüğümden...4

İlk Üç Bölüm Linkleri

22.Ekim.2008 İstanbul

Birbiriyle bağlantılı iki yazı, kahvaltı sonrası kanununu alıp gelse.. dediğimiz arkadaşımız E... den de kısaca söz eden..Yeri geldikçe tanıyacaksınız onu da sanırım.. : )
Bunlar değil aslında yazmak istediklerim, yine ödevimi : )) yapamadım, hazır yazılarımı yayınlıyorum, bu arada konu genişlerken dağılıyor da, hem iyi hem iyi olmayan yanları var yani...
E.... , üçlü fasıl grubumuzun aslarından.. İyi ud ve kanun çalar, çok yönlüdür.
Yengeç burcu, oldukça duygusal ama aynı zamanda prensip sahibi, programlı bir insan..İyi ev sahibesi..
Müzik konusunda çok fazlaca ortak yönümüz var, bayağı benzeşir zevklerimiz.
Herkesle de paylaşmam zaten, aynı dili konuşmasını tercih ederim ya da yalnız dinlemeyi seçerim. Tercihlere saygı duymalı değil mi, herkesin aynı şeyleri hissetmesini bekleyemeyiz. : )
K... hanım ve E... ile, E...' nin davetlisi olduğumuz, mum ışığıyla (çeşit çeşit) aydınlatılmış bir ortamda müzik dinleyip çay sohbetinde bulunduğumuz bir akşam var unutamadıklarımın arasında.. o akşamın tadı da damağımızda kalmıştır hepimizin...

Bu akşam da Can dostumla konuştum belki bir saat, o bıraktı ben aradım.Öylesine tatlı bir sohbetti ki, hâlâ uçuyorum, tebessüm eksilmiyor yüzümden durduk yerde bile, şükür...
Çok eğlenceliydi ama yaaa...
Yazmam gerek unutmadan, bakalım yayınlamaya ne zaman sıra gelir.
Tadı kaçıyor böyle gecikince.. : (
Sevgimle... Hayat
***
Güne Dair... 27.Mayıs.07/Pazar
Boş kaldıkça okuyorum, öyle zamanlarım oluyor ki tek kelime okumak da yazmak da istemiyorum.
Çelişki gibi mi görünüyor, sanırım evet.. işin aslı şu ki pozitif enerjimi yenilemem gerekiyor.
Evet arkadaşlar, sonuçta ne kadar olumlu bakmaya çalışsam da ben de bu gezegendenim, kısaca sıradan biriyim, belki biraz ekstra özelliklerim var olabilir, belki yaşadıklarım ve gözlemlediklerimden, okuduklarımdan dersler çıkarmayı az- çok bilebilmişimdir o kadar..!
Çağımızın vebası mı desem bilemiyorum, insanları yıpratttığını gördüğüm bir dert: 'YALNIZLIK...!!!'
Hangi sorunun kaynağına inmeye kalksam karşıma çıkan baş sorumlulardan birisi, belki ilki..???
Teknoloji, rahat, konfor, daha iyi yaşam standartları, hırslarımız, bitmek bilmeyen arzularımız..daha..daha..
Sonuç:
Giderek bireyselleşen, yalnızlaşan, doğasıyla inatlaşıp ihanet eden ve bedelini de fazlasıyla ödemek zorunda kalan insanoğlu..SEVGİSİZLİK..İLGİSİZLİK..BİREYSELLİK..BÖLÜNME- DAĞILMA- PARÇALANMALAR..
İstekler mi, genelde aynı:
İNSANOĞLU, EN SON NOKTADA, GENELDE BAŞKA HIRSLARI, TUTKULARI ADINA VAZGEÇTİĞİ, ÖNEMSEMEDİĞİ AMA NE KADAR ÖNEMLİ OLDUĞUNU GÖRDÜĞÜ RUH VE BEDEN SAĞLIĞINI, HUZURUNU ARIYOR.
BU KEZ BEDELİ YÜKSEK OLUYOR AMA..
Aslında bunlar değildi yazmak istediklerim, en azından şu anda değildi.
Güzel bir gün geçirdim şükür..
Bunu paylaşmak istiyordum sizlerle, size de yansıması dileği ve ümidiyle bu olumlu duyguların..
Hem de sıcağı sıcağına, şu andaki duygusallığımla.
Şehir dışına çıktık sevdiğim arkadaşlarımla, dağlara..düşünürken bile gülümsüyorum.Paylaşmanın tadı ne muhteşem...
Şehirde sıcak, bunaltılı bir hava varken orada soba yakmamız, dağlarda yankılanan rüzgârın sesi, çiçekler.. göz alabildiğine yeşillik ve çiçekler...Dönüşte su aldığımız kaynak...belki sıradan, gündelik bir sohbet, ard niyetsiz paylaşma eşliğinde yapılan...
En hoş tarafı da plânlı- programlı olmaması, olayların gelişimine göre anlık bir kararla kendimizi yollarda bulmamız.
Dönüşte dayanamayıp çiçek topladık bir arkadaşla. İki araba ile gittik. Benim arabada üç kişiydik.Arabayı kenara çekip dışarı adım attığım andan itibaren her tarafı kaplamış olan yoğun, biraz baygın çiçek kokusu, yine çocuklaşan, çocuksulaşan ben, günü hatırlatan bir demet çiçek...Sizlere ulaşsın güzellikleri, yanınızda hissedin kokularını...
HER GÜN YENİ BİR BAŞLANGIÇTIR DERKEN..ÇOOKKK GÜZEL DİLEKLERİMLE, SEVGİLERİMLE...

P.tesi 27/ Mayıs / 07

'sevgili hayateylül, gönderdiğin linkteki yazıları okudum herzamanki gibi ibretlik ve güzeldi. sonrada arkadaşlarınla dağlara gittiğinden bahsetmiştin ya yanlış söylemiyosam, işte o zaman ne kadar çok senin yanında olmak istediğimi farkettim.
zamanı geri çevirebilmeyi çok isterdim ama böyle bi şansım yokki
neysse geleceğe, daha iyiye, daha zor ve güzele selam olsun diyorum.'
demiş sevgili benseno...
Sevindim aslında, niye biliyor musun canım, yalnızlık senin seçimin olabilir ama bunun bir nedeni var, önemli ve geçerli bir nedeni diye düşündüm ya da bana öyle geldi.
Ruhlarımız şu veya bu şekilde yaralı, onlara yaklaşacak olanların ehil eller olmalarını istiyoruz, yeni kan kayıpları değil isteğimiz, şifâ sunabilecek güvenilir eller, güvenimizi kazanabilecek yürekler...
Geçmiş yanlışlıkların, incinmişliklerin tedirginliğindeyiz, hani 'sütten ağzı yanan, yoğurdu üflermiş..' misâli.. böyle hissettim, bilmem yanılıyor muyum?
Zamanı geri sarman gerekmez canım, bir gün yolun, diğer arkadaşlarıma da sesleniyorum, yolunuz buralara düşerse, özel şöförünüz, rehberiniz, ev sahibeniz olmaktan zevk duyarım, isteğiniz dağlar olsun, NEDEN OLMASIN??
En çok üzüldüğüm şeyse çok şeyler yapmak istediğim halde gücümün sınırlı olması, tanıdığım insanları unutamıyorum, onların neşesi neşem, üzüntüleri üzüntüm oluyor, kendimi yetersiz hissediyorum.
Suçluluk duyuyorum neredeyse, bu da olmamalı aslında, fazla duygusal olmamdan kaynaklanıyor.
Telefon çaldı az önce..
-bugün akşama yakın bir arkadaşıma (E....) gitmiştim, misafirleri vardı, dâvet etmişti.-
Arkadaşım teşekkür ediyor, annesi ve halasını gidecekleri yere bırakmıştım dönüşte.
Halası da ne gün görmüş bir teyzemiz, en son onu bıraktım, kahve içmeye dâvet etti. Öylesine ısrarlı bir dâvetti ki kıramadım, kahve değil ama dedim, iki satırlık dost muhabbetine her zaman açığım. : )
Sevimli bir ev, içimde güzel duygular çağrıştıran sâde bir bahçe içerisinde..
En çok beni çeken de arabayı yaklaştırdığım anda onu karşılayan yaşça genç bir komşuları, akrabasını, yakınını karşılarmışcasına..
Dikkat ederim ben böyle şeylere, hoşuma gider.
Ben hemen hatırlayamadım ama kuaförde karşılaşmışız bir kere, unutmamış.
Bahçede oturduk az, kızı da geldi yanımıza. Kısa ama içten bir sohbet oldu.
Kadıncağız bana bir hediye vermek için çırpınıyor sanki, ne gereği var ama zerafet bu yâ, kültürümüzde bu var bizim.
Bahçe meraklısı olduğum biliniyor ya, işte şu çiçekten var mı bahçenizde fln. birkaç çiçeği işaret ederek sordu, sarmaşık gülleri, gala çiçeği ( Calla lâtincesi ) vs..Var olduğunu söyledim, arkadaşa güller götürmüştüm bahçeden, o çiçekler bahçenizden miydi diye sorup, çok güzel olduklarını filân söyledi. Yine de bir kök gala çiçeği aldım oradan.
Onları da dâvet ettim.Hoş duygularla ayrıldım oradan. Çok ilginç bir gündü, yazım çok uzun oldu, devamını günlüğüme yazmaya çalışacağım, dinlediğim hayat hikâyeleri çok etkileyiciydi çünkü, yanımda kayıt cihazım olsaydı o yaşanmışlıkları satır satır aktarmak isterdim doğrusu..
İşte bunları özlüyoruz arkadaşlar, ruhumuzdaki özlemler ancak güzel paylaşımlarla cevap buluyor, gideriliyor.
Ben de hoşlandığım şeyleri size aktarmak istedim, hâlâ 'HOŞ' olaylar ve insanlar tanımak, hikâyesini dinlemek bile keyif veriyor bana, umarım bu uzun yazıyla sizleri çok yorup, bunaltmamışımdır.
Herkese çok sevgiler, sağlıklı, huzurlu nice güzel günler dilerim.

**
Yoruldum, daha sâkin kafa ile yazmak isterim bugünkü anlatılanları, bir iki alıntı ile bitireyim günlüğüme yazdıklarımı şimdilik...
**
..dedim ve yazık ki o güzelim gün de anlatılamadan tarih oldu. Olayları yeniden anlattırmam lazım ama, zor... Çok ilginç hayat hikâyeleri paylaşılmıştı o gün, ibretlik derler ya hani...

........sürecek........

Geçmiş zaman olur ki... (Günlüğümden)

2009-10-10T08:01:00.002+03:00

Geçmiş zaman olur ki... (Günlüğümden-3. Bölüm)

"Karanlığın en koyu halini yaşamadan sabah olmuyor".

İlk İki bölüm linkleri

Bahçeye geçiyoruz bu duygulu karşılama faslından sonra..Salıncaktaki yerimi alıyorum.Resimlerimin epeyce büyük bir bölümünü yanlış bir komutla silmiştim geçenlerde (kendi bilgisayarımdaki)
Bu bilgisayarda da uygun bir resim yok ekleyebileceğim.. diyordum ki gmail imdada yetişti. Bu yaz gidişimde yine arkadaşımda geçirdim bir günümü, yaza ait yazılarım henüz yayınlanmadı.Bir kısmı ajandamda..Resimlerin bir bölümünü (yayla resimleri ve hb' den söz eden yazılarım) eklendi.Bu yaz çektiğim resimler, mekâna dair fikir verecektir. Her mevsim bambaşkadır o bahçe. Bu gidişimde olan çiçekleri görüntüleyebildim yalnızca..Açelya zamanı bambaşka bir görsellik sergilenir.Boşuna değil yarışmada aldığı birincilik.. : ))

Kahvaltı sonrası arkadaşıma 'Udunuzu alıp geliyorsunuz lütfen..' , dedim.
-Tamirde, diye cevapladı.
-Bağlamanız duruyor mu?
-Evet...
-O zaman bağlamanızı alıyorsunuz ve lütfen, yalnızca benim istediğim eserleri seslendiriyorsunuz.Bugün bana tâbîsiniz.. : )
-Olur...
-Aslında, E....' i de arasak, kanununu alıp gelse...
-Evde midir acaba, bir arayayım.

:-(
Yine bitmedi.. sürecek.....

C. Sargut Çarşamba sohbeti, tamamı

2009-10-09T07:16:00.005+03:00

7 ekim çarşamba sohbeti cemalnur h 028
by hayateylul

7 ekim çarşamba sohbeti cemalnur h 029
by hayateylul

7 ekim çarşamba sohbeti cemalnur h 039
by hayateylul

7 ekim çarşamba sohbeti cemalnur h 040
by hayateylul

7 ekim çarşamba sohbeti cemalnur h 041
by hayateylul

7 ekim çarşamba sohbeti cemalnur h 042
by hayateylul

7 ekim çarşamba sohbeti cemalnur h 043
by hayateylul

7 ekim çarşamba sohbeti cemalnur h 044
by hayateylul

7 ekim çarşamba sohbeti cemalnur h 045
by hayateylul

7 ekim çarşamba sohbeti cemalnur h 046
by hayateylul

7 ekim çarşamba sohbeti cemalnur h 047
by hayateylul

7 ekim çarşamba sohbeti cemalnur h 048
by hayateylul

7 ekim çarşamba sohbeti cemalnur h 049
by hayateylul

Sufi,Nilüfer (düş) ve Zehra' ya...

2009-10-08T14:10:00.006+03:00

Sufi,Nilüfer (düş) ve Zehra' ya...

7 ekim çarşamba sohbeti cemalnur h 051
by hayateylul

Hafta boyu nereye bastığımı gör-e-meden koşuşturdum.Şaka-maka, epeyce yorulmuşum.:)

Sohbet çok kalabalık bir katılımcı grubu ile gerçekleşti aynı zamanda.. Her zamankinden daha bir yoğun, lezzetli...

Sonrasında, sufi, Nilüfer ve Zehra'nın yorumlarını (yalnızca Cemalnur hanım' a yönelik kısımlarını) bir not defterinin sayfalarına kaydetmiş olduğum yazıları uzatıveriyorum kendisine..
Sürekli dışarıda gezinmekten ya da bağlantısı olmayan yerlerde olduğumdan (Çocuklar 3G ile bağlanıyorlar ama onlarlayken de internette olmayı doğru bulmuyorum.rahatsız olduklarını dile getiriyorlar zâten. :)
Bu nedenle, yolda bir arkadaşımdan telefon aracılığıyla alıp, kaydediyorum yorumları ki duygular sahibine ulaşabilsin...
Kendisiyle ilgili duyguları öğrenince gülümseyip, öpüyor kâğıtları...Buyrun arkadaşlar, muhatap sizlersiniz, yalnızca aracıyım. :))

7 ekim çarşamba sohbeti cemalnur h 051
by hayateylul

Dünkü sohbet tadına doyum olamayacak kadar güzeldi.
Bir sohbet bu kadar mı dolu dolu, her satırının altı çizilesi, yürekten katılınası olur?
Yaklaşık 1 saatlik sohbeti 3-5 dakikalık bölümlere ayırdım.Ancak o şekilde yükleyebiliyorum. Zip programlarıyla yakından ilgilensem ne yapabilirim-e de bakmadım.Zannederim ses kaydediciyle kaydedip yayınlamak çok daha uygun olur.
Çok vakit alıyor böyle.İstiyorum ki daha çok insan faydalanabilsin bu 'süzme' , 'katıksız' güzelliklerden... :)

Kamerada kalan son vakti de Boğaz Köprüsü seyrine ayırınca, Radyo Alaturka' daki canlı yayına bağlanışımı kaydedemedim. :)
Konuk, Zekâi Tunca idi. Beğenirim.
Canlı yayında, 'trafikteyim, kimseler duymasın..' diyorum gülerek..
Spiker cavaplıyor:
'Hiç kimse duymaz efendim..' :))

İşte köprü trafiğinden bir kesit.. Hızlanmıyorum, dikkatim dağılmasın, kayıttayım diyerek...

7 ekim çarşamba sohbeti cemalnur h 052
by hayateylul

Yarın da Beylerbeyi'nde bir yemekli kermes var. Yine Cemalnur hanımların düzenlemiş olduğu..
Çok özlemiştim yaz ortasından bu yana.. Özlem giderme oldu bu ardı ardına görüşmeler, şükür...

Sohbetten aktarabildiğim kadarını yayınlıyorum, devamı bakalım ne zaman gelir.
Mutlaka izlesin, kaçırmasın, ilgilenenler... Çok güzel, önemli vurgular barındıran kayıtlar diye düşünüyorum.
Sevgiler...
Hatice/Hayat

7 ekim çarşamba sohbeti cemalnur h 047
by hayateylul

7 ekim çarşamba sohbeti cemalnur h 048
by hayateylul

7 ekim çarşamba sohbeti cemalnur h 049
by hayateylul

Cemalnur hanım sohbet...

2009-10-06T17:49:00.006+03:00

Cemalnur hanım sohbet...

4 ekim cmlnur h 125
by hayateylul

4 ekim cmlnur h 121
by hayateylul

Avrupa- Anadolu yakası arası koşuşturmacadayım. Oğlumun evinde bazı düzenlemeler yapmaya çalışıyorum.
Nefes almaya vakit bulursam yazabilirim belki, zayıf ihtimal de olsa... :))

Sevgili sufi, selâmını orijinal haliyle iletmek isterim, umarım yarın kısmet olur.
Sevdiğini belirten diğer arkadaşları da anmak isterim ama ben isimlerinizi bilmiyorum, sanal isimlerinizle anacağım mecburen. :)

Ramazan'da umredeydiler Cemalnur hanım ve tanıyan bir kısım arkadaşlar. Bu defa işlerimi ayarlamak nasip olmadığından gidemedim, inşalllah yıl içindekine gitmek istiyorum.
Berrak isimli arkadaşımız Medine' den bir tesbih getirmiş bana da, nasıl mutlu oldum. Çok teşekkürler sevgili Berrak.. :))

İçten sevgiler herkese...
Hatice/Hayat

Cemalnur hanım, Ülker (Meryem)

2009-10-02T02:25:00.006+03:00

Cemalnur hanım, Ülker (Meryem)

Cemalnur Hanımefendi'nin sohbetlerinden seçmeler LİNK

Geçtiğimiz Çarşamba günü sabahın 8' inde yollardaydım. Mecidiyeköy otobüsünü kıl payı farkla kaçırınca, bir sonrakini 40 dakika beklemektense, metrobüs yönünde bir vasıta oldu tercihim...
Metrobüs için genelde Şirinevler aktarmasını seçerim. Bu kez Yenibosna' da indim birilerinin aklına uyup...Buraya kadar sorun yok. :)
Metrobüsün geçtiği yollar tanıdık değil, farklı duraklardan geçiyorum ve tâ Avcılar' a kadar uyanmıyorum. :(
İnsanın basiretinin bağlanması böyle bir şey zannederim.Körleşiyorsunuz, fark etmiyor, uyanmıyorsunuz.
Avcılar'dan Edirnekapı, oradan 34A ile Selâmiçeşme bağlantısı yapmak niyetiyle yola çıkıyorum.
Yalnızca gülüyorum, şaka gibi ama değil, gerçeğin ta kendisi...
Nigâr hanımı arıyorum, Cemalnur hanımın yakın çevresinden..Kermeslerde filan aktif rol alıyor.
Fethi Paşa korusu' na çıkarken yolda karşılaşıp tanışmıştık onunla da, aynı kermese gidiyorduk.
Hesapta yanımda araba var ama tepeye nasıl çıkılacağını bilmediğim için epey bir tırmanıyoruz neredeyse yolun yarısını...:)
Anlatıyorum geç kalacağımı, oysa sabah erken yola çıkmışım ve uzaktan izlemek istemiyorum, çok özlemişim...
Ben orada olsaydım, ayarlardım bir yer ama bugün yemekli kermes var, DSİ' deyim, kermes hazırlığında.Yapacak bir şey yok..
Peki , diyorum, normalde araya aracılar koymayı sevmem, 'O' ne yaşatırsa diye yola çıkmışken hele...
Her işte bir hayır vardır derim hemen her zaman, elimden geldiğince...
Henüz Mecidiyeköy' e gelmemişken Ülker'i arıyorum (Meryem olarak tanıtmışımdır yazılarımda)
Meme ca, kemik metastazı oluştu ve tedavinin etkisiyle şükür, kayboldu. Ancak, arkadaşım üç haftada bir ilâç tedavisi görüyor.
Kol çok şiş, lenf bezleri alındığı için hassas..Yormaması gerekiyor ve dahası...
Günün çoğunu uykuda geçiriyor halsiz olduğundan.
Telefonun açılmasından çok ümitli değilim, yalnızca Rabbim ne güzellikler çıkaracak karşıma duygusunda beklemedeyim.
O kadar ard arda gecikmelerin bir anlamı olmalı...
İşlerimi ona bıraktığımda yönlendirdiğini hissediyorum ve inanılmaz güzel geçiyor öylesi her günüm,şükürler olsun. :))
Telefon açılıyor.Selâm faslından sonra şöyle gelişiyor konuşmamız:
-Canım, bugün Erenköy' de cemalnur hanımın sohbeti var, gelebilir misin?Sonra da kermes var, daha önce gittiğimiz yerde..
-Aslında gelebilirim sanırım.
-Araban var mı?
-Var.
-Kullanabilir misin?
-Yok, oraya cesaret edemem, yolu da bilmiyorum.Öğrenmem için, kendim direksiyonda olmalıyım.Çocuklar ya da eşim kullandığında sohbete dalıp, dikkati bırakıyorum.
-Göktürk' e gelip seni alayım, ben kullanırım.
-Zahmet olmasın sana?
-Tamam, geliyorum. :)
Mecidiyeköy' de inip, Göktürk aktarması yapıyorum.
Metrobüsten indiğimde çingenelerden çiçek almayı da ihmal etmiyorum.

Güzeller ve pembe karanfiller çok güzel kokuyor.
Bu arada yola çıkalı 3 saat geçmiş, saat 11 olmuş bile.
Oraya vardığımda arıyorum, kahvaltı yapıyormuş.
Tamam, diyorum. Bir çay da ben içerim.
Yine bir yığın kediler evin çitle çevrili kısmındalar..
İlk defa kedilerini ailelerin yanına vermeyi düşünüyor Ülker.. Memlekete gidecekler, 20 tane kediyi kime bıraksın?Emin ellerde olsun istiyor yavrular...
6-7 tane de ördek salınıyorlar arazide... :))
Bahçede birkaç resmimi çekiyor, yola çıkıyoruz.

Gittiğimizde misafirler ve Cemalnur hanım yemekteler.. Yanına doğru ilerliyoruz, yemeği bırakıp kalkıyor, sarılıyoruz.
Ayrı bir masaya servis açılıyor.
Kameramın şarjı yok, priz bulup takıyorum, yanımda getirmişim gerekli aksamı...
Canlı müzik var, gitarist bir genç, öğrenciydi konservatuarda hatırımda kaldığı kadarıyla..
Misafirler arasında da sesi güzel olanlar her zaman bulunuyor ve öyle böyle değil, cidden çok güzel sesler...
Elif hanım diyorlar ki dinleyip siz karar verin sesin güzelliğine.. Ben cidden hayran kaldım, çok çok güzel...
Kameram şarja takılıyken kayıt yapıyorum ve görüntüyü ayarlayamıyor, yalnızca sesle yetiniyorum.
202 MB lık bir kayıttı, yüklemede sorun yaşadım.
Ses kaydedicisi ile anladım nasıl yapacağımı ama, yorgunum, çok geç oldu.
Kızlarım hoşlanmıyorlar evde bilgisayar başında olmamdan, bir şey yazacaksam geceye bırakıyorum, bu da yazmaktan uzaklaştırıyor beni.
Yaşayacak ya da yazacağım. İkisini paralel yürütmede zorlanıyorum onu ekle, arşiv tara.. derken dağılıyorum. :(
Olduğu kadar artık... :)

Yemek sonrası Elif hanımla tekrar karşılaşıyoruz. Emre bey ile kardeşlermiş ve Hz. Mevlânâ' nın doğum günü (30 Eylül) münasebetiyle iki ilâhi seslendirmiş.
Geç geldiğimiz için kaçırmış olabileceğimizi söylüyoruz.
Sesini çok beğendiğimizi söylüyor ve kayda aldığımı da belirtiyorum kendisine...

Bir ara Cemalnur hanımla sarmaşdolaş görüyorum Ülker'i, nasıl hoş bir görüntü, nasıl içten!...
Olmadı, bu sayılmaz, diyorum. Kameramı alıp geleyim, siz sakın kalkmayın!.. :))
Gülümseyerek 'tamam' diyor.

30 eylül , cemalnur h., ülker 037
by hayateylul

Az öncesinde de yanındakilere beni gösterip, arkadaşımı getirmemden çok hoşlandığını söylüyor. 'Sevgilim' diye de ekliyor benim için..
Daha önceki karşılaşmalarımızda da ben ona sevgilim demek için izin istemiştim. :))
Hayat ; güzel şey, zor şey, tuhaf şey!... :))
Daha yıl geçmedi üzerinden onu tanımak, telefonda sesini duymak için yanıp- tutuşmamın..
Allah c.c. dilerse öyle yakınlaştırıyor ki siz kendiniz bile şaşırıyorsunuz.
Onların o sevimli hallerini kayda alıyorum.
Sonradan kaydı dinlediğimde bakıyorum ki, sesimi kontrol edememişim.
Çok yoğun bir duygu var sesimde, taşmış, şaşmış.. ne derseniz artık...
Sesim ve diksiyonumu beğenirim oysa, olmamış sanki, kontrolümü yitirmişim.
(Sanki kontrol eden benmişim gibi ne rahat söylüyorum.) :))
Rollerimizi oynuyoruz, sahne sırası geldikçe..
En büyük dileğim Rabb'in sevmesi, sevdiklerini bize, bizi sevdiklerine sevdirmesi ve bizleri sevindirmesi...

Kitapların imzalanması sırasında, yanlış duymadım değil mi, siz az önce bana sevgilim mi demiştiniz? diye soruyor, 'evet' cevabını alınca bir daha söylemesini rica ediyorum.Gülümseyerek söylüyor ve 'siz de benim sevgilimsiniz.' diye ekliyorum.
Sesim yine kontrolsüz, duygularımı frenleyemiyorum. :)

30 eylül , cemalnur h., ülker 051
by hayateylul

Dahası var ama benden bu kadar arkadaşlar..
Cemalnur hanımın linklerini dinlemenizi öneririm, benim için yaşayan bir AŞK örneği o...AŞK' ın dile gelmiş hâli, hâllerinden biri...
İstanbul' da yaşayıp tasavvufa ilgi duyan ve onu tanımayan varsa da üzülürüm.

Hepinize sevgiler, esenlikte kal/alım/ınız.
Hayat/Hatice

Ülker' le ilgili linkler-1

Ülker link-2

Dünden-bugünden...

2009-09-30T00:31:00.005+03:00

Dünden-bugünden...
Yazmak daha az ilgilendirir oldu şu sıralar beni...
Oysa sonradan okuması ne de hoş oluyordu.
Yazmıyorum pek çok şeyi... Minik hikâyeler zamana yenik düşüyorlar, düşecekler muhtemelen... Yazık!.. :)))

Neyse, bugün yüreğimden yeterince kuş sürüleri uçtu.
Bu da ne demek, diyebilirsiniz haklı olarak.

Bugün yine çok güzelsin hayat...

Seni sevdiğimi söylemek geliyor içimden.
Güvercinler uçuyor
Hiç tanımadığım insanlara yüreğimden.
Yine sana sımsıkı tutunmaya çalışıyorum
Sen de birazcık tutsan ya ellerimden.
Bugün yine çok güzelsin hayat...
Herşeye rağmen...
alıntı

Yüzmeye başladım program olarak..Eskiden yürüyüşle ilgili yazılarım olurdu, şimdi yazsam yine hoş bir hikâye kaydı var bugüne dair ama, kalsın. :)
Hayat güzel şey, zor şey, tuhaf şey!...

Hergün 6 km. arazi yürüyüşüm vardı ya da sahil.. 2 yıl öncesine kadar.
2 yıldır kendimi toparlayamadım açıkçası, zor geçti bu süreç.
Ancak şimdi, yüzmeyle bir kendime dönüş hayâl ediyorum. Eksik, önemli bir eksik tamamlanmış olacak benim için, inş. Spor!...
Mutlaka olmalı bir şekilde, beden ve ruh sağlığı için.

Bu arada, yarın (aslında artık bugün demeliyim, geceyarısını geçmiş vakit) Cemalnur' cum (Sargut) sohbetlere başlıyooor. Yaşasınnn!...
Özledim çooookkk...

Bir de inşallah, 'sevgilim' geliyor. Kimliğini bilenler biliyor, boş verin. :))
Benim ağzım kulaklarımda, gözlerim ışıldıyor. Şükürler olsun...

Çoğu şeyi yazmak istemiyorum artık, kendi içimde yaşıyorum, bende kalsın istiyorum.
Anlamak için 'ben ' olmak gerekmeye başladı zannederim.
Bir de 'dilsiz' döneme geçiş mi yapıyorum ne?

Neyse, bana müsade...
Kocamaannn sevgiler ve naftalin kokulu, çilek tadında bir geçmiş yazım: ;)

**

Bir Haziran Gecesi...

RÜZGÂR SÖYLÜYOR

Rüzgâr söylüyor şimdi o yerlerde bizim eski şarkımızı
Vazgeç söyleme artık, hatırlatma mazideki aşkımızı
Bir kış günüydü başladı bu hazin macerası gönlümüzün
Vazgeç söyleme artık, hatırlatma mazideki aşkımızı

"Gün olur anmadan geçemem seni
Güz gelir yapraklar saçların rengi
Her bahar bahçeler yaşatır seni
Yaşlı gözlerle bakar geçerim
Seni koparmaya varmaz ellerim "

Nereden düştü bu dizeler aklıma dünden bu yana? Google' da bulamadım , bulan varsa haber versin..

Büyük kızım aradı az önce yarım saatten fazla konuştuk tel.da..
Çok sıcakmış İstanbul, sınavlara giriyor bir yandan…

Farklı konuşuyoruz artık, o mu büyüdü, ben mi öğrendim anneliği? Arkadaş olma yönünde ilerliyoruz sanki..
Duygulandım konuşurken nerelerden açıldı, tamam hatırladım, evde kim vardan başladı zaman zaman duyduğum yalnızlığa, özleme, hüzne dokundu konu ve "akşam oldu hüzünlendim ben yine.." demiş bulundum.
Anne, söylesen-e dedi.
Güldüm, dur dedim, içeri geçeyim, terastayım şimdi…
Ne kadar güzel söyledin anne, dedi.Aslında hepsinin müzik tercihleri farklıdır ama iki büyükler TSM sevgisi ve bilgisi de almışlardır benden..
Büyük kızım der ki:
Anne, Allah c.c. râzı olsun senden.Sen olmasaydın ben bu müziği tanıyıp sevemeyecektim.Şimdiki gençlere bakıyorum da haberleri bile yok, hiçbir şey bilmiyorlar bu konuda..
Oğlum çok sever beni dinlemeyi.Müzik tercihi hip-hop olmasına rağmen..
Bâzen başlar bir şarkıya ben başladığımda bırakır ve "beni ezmek için mi yapıyorsun?" der.Oysa ki ben sesimi gizlerim bile onun sesini örtmesin, birlikte söyleyebilelim diye…
Bugün aradı ve ültimatomu verdi:
"Sen aramazsan ben de aramayacağım bundan sonra..!
"Oysa en geç iki günde bir konuşuruz.Demek ki her gün aramam lâzım. Onun aramasına fırsat bırakmamalıyım..

Evet, düşündüm de bu arada akşamla başlayan ne kadar çok şarkımız varmış..

Akşamın olduğu yerde bekle diyorsun gelmiyorsun
Çünkü, seni çok sevdiğimi biliyorsun, gelmiyorsun..

Her akşam güneşin battığı yerden
Gözlerin doğuyor gecelerime…

Gurbet elde her akşam battı bağrımda güneş
Yâre giden yollarda hasret oldu bana eş…

Geçen akşam sahilde yürüdüm, normal yolum artık arazi olmasına rağmen..
Öylesine güzel ki bu aralar günbatımları, büyülüyor âdeta insanı…
Yaz mevsimini seviyorum.Daha başlamadan bitmemesi için dua ediyorum neredeyse..
Bir tarafta arka bahçede çiçekten olgunlaşmaya dönen patlıcan,salatalık, biber ve domatesler, geçen yıl yetiştirmeye karar verip de ancak bu yıl dikebildiğimiz kabak ve dereotu tohumları..
İncecik gövdelerini toprak yüzeyine çıkarmış dereotu..
Biberler iki-dört cm arası boydalar, domatesler yeni çiçekteler..Patlıcanlar da öyle..
Geçen yıl bir arkadaşın tarifini uygulardım sıkça..Domates, biber, patlıcanlar bahçeden olunca bambaşka lezzetli olurdu ve çok beğenilmişti bu tarif.Sitede tarifler bölümüne kopyalamıştım, bulursam linkini buraya da eklerim gerekirse..

Nerede kalmıştık, sahil yürüyüşü ve günbatımında..O akşam daha bir yakından izledim, bulutlu bir havaydı ve güneş bulutların arkasından denize düşmekte olan kocaman bir alev topunu andırıyordu.Duygulandım yine, gözden kayboluncaya kadar izledim.
Bir ara kulağıma tanıdık bir nağme çalındı.Çook derinden içli bir ses, eseri tanımasam anlayamayacağım sözlerini..
Yine yıllar öncesine gittim.Ortamla ne kadar örtüşüyor nağmeler, sözler..

"Beklerim her gün bu sahillerde mahzun böyle ben
Gün batar kuşlar döner dönmez bu yoldan beklenen…"

Ortamın etkisiyle daha bir etkilendim sanki..

Geçen akşam orman parkurumda tanıştığım teyzemize uğradım hikâyesini anlatmışımdır, ilginç bir başlangıçtı doğrusu..
Zaman zaman adını duyacaksınız sizler de sanırım..

O akşam eşi biraz canını sıkmış her halde..Okumuş adamsın sen, avukatsın..diyor yorma beni, usule uy biraz..
Teyze' ciğim diyorum neredeyse 80 ine yanaşmış bir insanın huyunu değiştiremezsiniz, neden kendinizi yoruyorsunuz?
Yok efendim, değişecek diyor.
Nuh dedi peygamber demedi teyzemiz..
Baktım olmayacak, kalkıp yanağına bir öpücük kondurdum, ellerinden tutup ayaklandırdım ve dönmeye başladık.İnanılmaz bir neşe..
Bâzen diyorum ki yaşam enerjisi farklı bir şey olmalı…

Yolda çoluk-çocukla da kaynaştık iyice..Beni görünce en küçüğü bile kollarını açıp yanıma koşuyor.
Hattâ geçen akşam kendileriyle oyun oynamaya söz verdiğim çocuklarla karşılaştım yine..
Resimlerinizi çekeceğim sizin, yayınlayacağım da dedim.
İlk yürüyüşümde artık..

Bilgisayar terasta geziyor artık.Evde durmak istemiyorum.Aynı yerde sabitlenmeyi sevmem ben.Arada kıpırdamalıyım yerimden, havayı içime çekmeliyim, güneşi, rüzgârı hissetmeli..
Aynı anda tek bir işe bağlanıp kalmamalı yaşamın diğer öğelerini de duyumsamalı..
Müzik dinliyorum bir yandan ama enstrümantal, dikkatim sözlerine gitmesin..
Bu günlük bu kadar..Bu arada, resimlerdeki günbatımları terasta çekilmiş, papatyalarsa bir akşam alacakaranlıkta yürüyüş parkurumdanÇok severim bu mevsimde papatyaları..Toplayıp vazoya da koymalıyım, kıyamıyorum koparmaya, yolumu güzelleştiriyorlar..
Sevgiyle..Hayat

**
Yürüyüş hikâyelerimden değilse de, geçmişe döndüm ben de...
Sevgiler...
Hayat/Hatice

Maya'ya ve tüm Eylül-Ekim doğumlulara...

2009-09-28T22:43:00.004+03:00

Maya'ya ve tüm Eylül-Ekim doğumlulara...

Nice yıllara, en güzel şekilde... :))

Neden Ben? (Arşivimden)

2009-09-27T14:50:00.003+03:00

Neden Ben? (Arşivimden)

SeyyAh dedi ki...

Çalınan her kapı hemen açılsaydı, ümidin, sabrın ve isteğin derecesi anlaşılmazdı.

Ve sen yine denendiğinde;
ve yine kalbin daraldığında;
ve yine bütün kapılar kapandığında;
ve yine ne yapman gerektiğini bilemediğinde..
uzun uzun düşün..
ve hatırla Yaratanını!
ALLAH kuluna kâfi değilmi?
( zümer:36)
.....
Bazı şeyleri tekrar tekrar hatırlamanın önemine inanırım. Buraya geldiğindeki en son yüz yüze görüşmemizde hocamla konumuz yine 'sabır ve teslimiyet' ti.: Dilde değil, gönülde yaşamak bu duyguları...İlle de gönüle indirmek şart...

Günlüğümü taradım şöyle bir...
Yazmak sorun değil benim için, biiznillah... Bekleyen yazılarım kenardalar, bir ot, bir buluttan veya minik bir sohbetten yazı türetmekte zorlanmamışımdır şükür, şimdiye dek...
Kalemim 'Dur!...' dedi...
Bir kez daha hatırla ve hatırlat!...

Peki, hatırlayayım. Hatırlayalım mı?... . ))
Sevgiler...
Hayat

'Neden Ben?' 31/8/2007

Parçalarınızı toplamakta güçlük çektiğinizi düşündüğünüz, kırılıp-dağıldığınız anlarınız olmuştur sizin de yaşam örgüsü içerisinde..Neden?? demişsinizdir, 'Neden ben?'!!!

Kendi nâmıma düşünüyorum da ilk aklıma gelen cevaplardan birkaçını sizlerle de paylaşmak istiyorum.
Yazılarımı okumuş olanlar, babamı az-çok tanırlar, en azından bir fikir sahibi olabilmişlerdir az-çok , kişiliği hakkında..
Nûr içinde yatsın, cümle ebediyete intikal etmiş olanlarımız da...
Derdi ki,
'Rivâyet oldur ki, Fir'avn' ın atının ön ayakları, yokuş aşağı inerken uzar, yokuş yukarı çıkarken kısalırmış Kİ; DARDA KALIP DA 'ALLAH!' DEMESİN..!!!
Düşündüğümde bile kanım donuyor sanki damarlarımda...
Böylesi bir olguya 'acaba?' diyerek yaklaşmışımdır, tâ ki geçenlerde Mesnevî' de buna dair bir vurgu olduğunu bir yerlerde okuyana kadar...
Nerede rastladım bu bilgiye hatırlamıyorum, internet üzerinden okudum yalnızca..Araştırılabilir...
Yine diyordu ki babam:
'Allah c.c. ,sevdiği kuluna verir sıkıntıları.. ki ansın O’nu, yakarsın O’na, O'ndan dilesin, istesin..Bıkmadan, usanmadan istesin..!'
'Kulunun yakarışları hoşuna gider, O'na yakınlaşmanın bir yoludur bu..İnşaallah, sevildiğimize de bir delil..!'
Üstelik âhirette öylesi güzel karşılıkları olacakmış ki bu musibetlere sabretmenin, yapabileceğini yaptıktan sonra, O' na sarılmanın; kul, karşılığını bilseydi hiç sızlanmazdı, öylesine mükâfatı var bekâ âleminde, denir.
Bir kıssa daha babamdan, hatırımda kaldığı kadarıyla:
Rivayet edilir ki, bir zât, hastalığından çok muzdaripmiş. Allah c.c.' a sürekli el açıp yalvarırmış ki 'bu hastalığımı benden al, Ya Rab..' diyerek...
Bir gece hastalığı rüyasına girmiş ve dile gelip demiş ki:
'Benden kurtulmak için dua ediyorsun. Oysaki birbirimize alıştık.İlâçlarımı bile öğrendin.Seni az sıkıştırsam, ilâcımı verip, beni susturuyorsun. Ben giderim ama bir başkası gelir yerime..Tanıyana, alışana kadar zaman geçer.İyisi mi, böyle idare edip, gidelim..'

Şimdi, düşünüyorum da zaman zaman, sınır noktalarına geliyorum, 'Artık dayanamıyorum Allah' ım, ne olur yardım et..!' diye yakarıyorum.
'Çevresi tarafından, hemen hemen istisnasız, '........... (olumlu özellikler, yazmak istemiyorum artık) .... bir insan' olarak tanımlanırken; 'Dibine ışık veremeyen bir MUM olmanın acziyetini yaşamak..!'
Sormalı mıyım, 'Neden ben?' diye?
Neden ben???
.................., birbirinden güzel ve şükür, akıllı üç çocuk bağışlanmışken, saray yavrusu bir evde, çok güzel bir manzaraya karşı yaşarken, (en zorlandığım acılarımı da bu evde yaşadım aynı zamanda, çilehanem oldu bir anlamda) sordum mu ki 'Niye ben?' diye?
'Ne özelliğim var ki benim?'
'Başkalarının yaşamlarına imrenmeyin', diyordu okuduğum bir özlü sözde..'Sizin de yaşamınıza imrenen pek çok insan var..!'

'Rahatı da cennete koydum dünyada arıyorlar, nasıl bulabilsinler?' buyuruyor hak tealâ hz.
'Dünyada rahat yok' olduğunu bilerekten cennetler arıyoruz, çektiğimiz sıkıntılar biraz da bundan olsa gerektir.
Kimse hakkına râzı değil, diyordu bir tanıdığım..
Kimse, hakkına râzı DEĞİL..!'
Refah, daha, daha..Yarış, başkalarını ezme, çiğneme bahasına yükselmek...Nereye kadar? Ne zamana kadar?
Neden Rab' bin takdirine gönül hoşluğuyla râzı gelip, boyun eğemeyiz?
Niyedir isyanlarımız, kimedir?
Gelen kimdendir, fail kimdir???
Söylenecek pekçok söz olsa gerektir bu konuda, belki bir kısmını da yorumlarla tamamlayabiliriz.Bu konuda düşündüklerinizi yazmanızı rica ediyorum sizlerden...

Halim Kök arkadaşımızın, dünkü blog yazısı sarstı beni, paylaşmak istiyorum:
AH, BİLEBİLSEM...

Gökleri ve yeri hak ve hikmete uygun olarak yaratmıştır.
Geceyi gündüzün üzerine örtüyor, gündüzü de gecenin üzerineörtüyor.
Güneşi ve ayı da koyduğu kanunlara boyun eğdirmiştir.
Bunların her biri belli bir zamana kadar akıp gitmektedir.
İyi bilin ki, o mutlak güç sahibidir, çok bağışlayandır. (Zümer Suresi 5.ayet)
Gündüzler sevinç ve mutluluğumuz ise geceler dert ve kederlerimizdir.
Sevinçlerimizin üzerini kederler örtmüştür, kederlerimizde örtülü sevinçlerimiz gizlidir.
Biri diğerinin varlık nedenidir. Öyle ise sevinçler kadar dertler hüzünler de gereklidir.
Gereklidir diyorum ama ZAT’ en gereksiz bir şey de yoktur ki.
O’nun nazarında her şey olması gerektiği gibidir.
O noksan sıfatlardan eksikliklerden münezzehtir.
Eksiklik ve noksanlık O’nun hikmetlerini göremeyen kulundadır.
Kul O’ndan uzaklaştıkça ancak kendi bulunduğu yerden görüleni görür… O’nun gördüğünü göremez.
O zaman da sanır ki olanlar kendi istemesiyle olmaktadır.
Bizim sandığımız her işimiz O’nundur ve O’nun hükmü, OL demesi iledir.
Yapan ve yaptıran O’dur… FAİL-i MUTLAK O’dur.
ZATen O kimdir biz kimizdir ki?
“Attığın zaman sen atmadın Allah attı.” Ayetinde:
“Kulum, faili olmadığın şeyi yap. Yaptığın işin faili benim.
Ben de ancak seninle yaparım.
Çünkü onu kendi kendime yapamam, onu yapmak için sen lazımsın. Senin yapman için de ben lazımım”.
“Böylece işler bana ve Ona bağlı oldu.
Ben de hayret ettim, hayret de şaştı. Hayret içinde hayret oldu.”
Der Muhyiddin İbnu’l-Arabi ve şöyle devam eder:
“Nice zamanlar olmuş ki şöyle demişimdir:
“Rab Haktır, kul Haktır, ah bilseydim, mükellef kimdir?
Kuldur dersen o yoktur, Rabdır dersen o nasıl mükellef olur ?”
“Nice zaman da şöyle demişimdir:
Kendisinin yaptığı bir şeyi bana teklif etmesinde hayret ettim.
Benim yaptığım bir iş yok (bende o iş hep) O’(nun yaptığı) nı görüyorum.
Ah bilseydim mükellef kim oluyor? Her yerde ancak Allah var,
Ondan başkası yok.”
“Böyle söylemekle beraber bana denildi ki yap”.
“Cümle yerde Hak nazır , göz gerektir göresi”
Görecek göz, işitecek kulak, bilecek akıl, hisseden bir yürek varsa OL-AN O’ndan gayrı değildir.
“Ben gizli bir hazine idim... Bilmekliğimi istedim Alem’i yarattım.
Bilinmekliğimi istedim Adem’i yarattım”
Buyurur.
O bilinmekliğini istemiştir. Bilmek için o zaman önce bilmiyor olmak gereklidir.
Bilmeyerek doğarız, bilmeyerek yaşarız.
Kısmetimizde varsa O dilemişse günü geldiğinde biliriz.
O zaman anlarız ki O bizi sevgiden yarattı…
O’nu sevince O’nun her yarattığını da sever oluruz.
O’nun yarattığını sevmek bu anlamda O’nu sevmektir.
“Yaradılanı severiz Yaradan’dan ötürü”
O zaman geceleri de severiz gündüzler kadar, dertlerimizi de severiz sevinçlerimiz kadar.

Gündüzün ardından geceler gelir.
Gökteki yıldıza sırdaş olurum.
Aklıma Yunus’tan heceler gelir.
Kuzuya kurda kardeş olurum.

Kendimle baş edemediğimde, kendime kızdığımda bunlar gelir aklıma, kızdığım kimdir,
affetmediğim kimdir, affeden kimdir.Seven kimdir sevilen kimdir.
Ah bir bilebilsem kim olduğumu… zaten benim aradığım da O derim....
Ben hayalim O asıl... Ben Aslımı severim, Aslım da beni sever.
HALİM KÖK
....
Bir alıntı yazıyla bağlamak istiyorum konuyu..Sevgilerle, mutlu, huzurlu kalınız...
Hayat Eylül

NEDEN BEN?
Efsane Wimbledon'un ilk zenci Şampiyonu Arthur Ashe kan
naklinden kaptığı AIDS'den ölüm döşeğindeydi..
Hayranlarından biri sordu..
"Tanrı böylesine kötü bir hastalık için neden seni seçti?"
Arthur Ashe cevap verdi..
"Tüm dünyada 50 milyon çocuk tenis oynamaya başlar,
5 milyonu tenis oynamayı öğrenir,
500 bini profesyonel tenisçi olur,
50 bini yarışmalara girer,
5 bini büyük turnuvalara erişir,
50'si Wimbledon'a kadar gelir,
4'ü yarı finale,
2'si finale kalır.
Elimde şampiyonluk kupasını tutarken Tanrı'ya 'Neden ben?' diye hiç sormadım.
Şimdi sancı çekerken, Tanrı'ya nasıl 'Niye ben?' derim?.
Tanrı'ya asla 'Neden ben?' diye sormayın. Ne olacaksa olur.
(Alıntı)

http://hayateylul.blogcu.com/neden-ben_26321231.html

‘Niye Ben?’ – Senai Demirci

2009-09-27T13:42:00.002+03:00

‘Niye Ben?’ – Senai Demirci

“Neden benim başıma geldi?” Bir tek musibet anında seslendiririz bu yakıcı soruyu. “Niye ben?” Hep başkalarına olurdu böylesi şeyler. Öyle olmasına öylesine alışmışızdır ki… Benim değil, “öteki”lerin başına gelir kaza. En fazla bir istatistik rakamı kadar önemsediğimiz uzak yabancılar eksilir hayattan. “Ben” dediğimiz dokunulmazdır. “Ben” öyle sıradan değil(im)dir. Olağan bir kaza haberinin o hep bildik “ölü sayısı” arasına sıkışmış sıradan bir rakam olamam “ben”. Başkası da olabilmesi ihtimali altı milyar kez yüksek iken, niye “ben”im o “biri”?

“Başka bir sürü yerde olabilecekken niye ille de burada çıktı bu yangın?” “Başka milyonlarca insan varken, niye sadece beni seçti bu kurşun?” “Başka sayısız saatler, dakikalar dururken, nasıl oldu da bu ana denk geldi kaza?” “Başka bir dolu seferde olabilecekken, niye bu sefer oldu bu arıza?”

Tuhaf bir yalnızlık içinde buluyor kendini insan başına o “şey” geldiğinde. Etraftaki olağan sesler düşmanlaşıyor, yabancılaşıyor. Araba uğultusu, yağmur şıpırtısı, cep telefonu sesi dalga geçercesine yalayıp geçiyor seni. Sen derin acılar içindeyken, hiçbir şey olmamış gibi yürüyen, kaygısızca konuşan, her günkü gibi koşturan insanlara gücenik bir edayla bakıyorsun: “Nasıl da rahat olabiliyorsunuz böyle? Aşk olsun!” Her şey ve herkes “başka”laşıyor o anda. Yarın senin cenazen olacak, sen eksileceksin sıcacık yuvandan, yavruların “Baba!” dediğinde ömür boyu cevap alamayacak. Ama büyütmeye gerek yok! Sen sadece bir “başkası” dahasın başkalarının gözünde. Bir “başkası”nın daha cenazesini göz ucuyla seyredecek başkaları. Sen uykusuz bir gecenin koynunda, bir yaprak gibi titrerken, başkalarına göre bir “başkası” olan sen sıradan acılardan bir acı yaşıyor olacaksın. Uyuyacak milyonlarcası. Sen ve yakınların gazetelerin üçüncü sayfasında kanlı bir habere konu olmuşken, başkaları katlayıp bir kenara bırakacaklar senin haberini. Başkalarının es geçtiği kadar lüzumsuz bir yer mi işgal ediyorsun ki yeryüzünde? Başkalarının hiç üzülmeyeceği kadar, hiç eksikliğini hissetmeyeceği kadar yersiz bir yerin mi vardı âlemde?

Bak işte, ölen “ben” de olsa, “ölenle ölünmüyor”muş. Hayat devam ediyor “ben”siz. Olmasan da oluyormuş meğer. Ne kadar dayanılmaz bir acı! Ne kadar ağır bir hakaret! “Olsa da bir olmasa da bir”mişim meğer. Ne kadar da aşağılandığını düşünüyor insan! Aslında o aşağılanmaya verdiğimiz tepkidir o soru: “Neden başkası değil de ben?” Daha açıkçası: “Niye ben seçildim?” “Ne isteniyor benden?” “Hak etmedim ben bu ‘ceza’yı!”

Hadi itiraf edelim: Kadere hesap soruyoruz. Yazgının iki yakasından çekiştiriyoruz. Hadi bir itiraf daha: Asıl derdimiz “kader”i takdir edenledir. Yani Yaradan’la karşı karşıya gelir aklımız. “Ben”i Vareden’e keseriz faturayı. Kafa tutarız. Dokunulmazlığımızın ihlaline isyan ederiz. “Ne istedin benden?” “Benim ne suçum vardı ki?”

Ne garip! Olumsuzlukların hesabı kaderden sorulur. “Ben” kendi ellerimle suç işlerim, hapse düşerim ama “kader mahkûmu” oluveririm. Ayağım kayar, günaha bulaşırım ama “n’edersin kaderime yazılmış” deyiverir, sıyrılırım. Şampiyonluğunu, birinciliğini, galibiyetini kadere “mahkûm” eden pek çıkmaz. Sevaplarını, iyiliklerini, biriktirdiklerini, başarılarını “kader”in hesabına yazdıran olmaz.

İyiliklerimiz kadere rağmendir sanki. Başarı, yazgıya başkaldırıdır. Başarılıysam “Niye ben?” sorusunu sormama gerek yok. Birinci olduysam, “Niye benim başıma geldi?” diye sızlanmak yok. “Başkaları”nın kazalarını hayatta kalmış biri olarak seyrediyorken, “Niye ben hayatta kaldım?” diye hesap sormak yok.

Değil mi?

Farkında değilim ama… Ben bana “ben” diyebiliyorsam, ne anlaşılmaz bir ayrıcalık içimdeyim! “Ben”i bir “başkası” da olabilecekken “ben” diye seçip Vareden’e hiç minnet duygum olmayacak mı? Pekâlâ başkaları içinde sıradan biri olabilirdim. Pekâlâ başkalarının “başkası” diye bile bilmediği, hiç hatırlanmayan, hatırlanmaya bile değmeyen bir “yok” olabilirdim. “Yok” olduğunun bile farkında olunmayan bir “şey”dir “yok”luk… Ben “ben” olmasaydım, niye ben olamadım diye hesap sorabilir miydim? “Ben” olmayışıma yanabilir miydim?

Ama hayret! “Ben” varım, var edilmişim. Varlığım yokluğuma “ben”den habersiz tercih edilmiş. Kimseler hatırımı saymazken, beni aramazken, eksikliğimi dert edinmezken, varlık sahasına çıkarılmışım, hatırım sayılmış, el üstünde tutulmuşum. Ben bile “ben” olmayı hesap edemezken, “ben” diyebileceğim bir insan olarak var edilmişim.

Hiç beklemediğim, hiç ummadığım bir iyilikti bu! Aynada yüzüme bakıyorum, kimsenin yüzüne benzemiyor. Meğer “biricik”mişim ben. “Bitane”ymişim beni “ben” olarak seçenin nazarında. Nasıl oluyor da, ben bana “ben” diyebiliyorum? Ya, ben bana “ben” diyemeyenlerden olsaydım? “Sen” diye hitap edilmeyi hak etmemiş olsaydım? Öyle olsaydı, hiç aşağılanmış hissedecek miydim? Kadere hesap sorabilecek yetkide görebilecek miydim kendimi?

“Niye ben?” diye kaybettiğimin hesabını sorabiliyorsam, hiç hesapsız kazandığım “ben” sayesinde sorabiliyorum… Ne garip? Hiç yoktan kazandığım “ben”imle kazanamadıklarımın da hakkım olduğunu düşünmeye başlamışım. Tuhaflığa bakın ki, borç aldığım “ben”imle kendimi alacaklı sayıyorum.

Asıl sürprizi görmüyorum: “Ben” bana sürprizim. Hiç ummamıştım “ben” diye/bilineceğimi… Hiç beklemiyordum “ben” diyebilenler arasına seçileceğimi… Ben beni “ben” bilmeseydim, ben “ben” olamayışıma ağlayabilecek miydim?

Ben şimdi burada soruyorum kendime:

“Niye ben?”

**

Bitmeyecek kadar cok olsun hayâllerin.... (Arşivimden)

2009-09-25T23:26:00.002+03:00

Bitmeyecek kadar cok olsun hayâllerin....

Bitmeyecek kadar cok olsun hayâllerin....

(Arşivimden)

Size bir şey sormak istiyorum, demişti... Hayalleriniz mi çok, yoksa hayal kırıklıklarınız mı? Ben de sana bir şey sorayım, dedim... Denizdekiler mi çok, yoksa kaçırdığın balıklar mı?

* Denizde, kaç balık olur? Ama oltan, bir tanedir! Yani, sayısız balık arasından yakalayabileceğ in miktar sınırlıdır... Oltan bir tanedir; Ama deniz balık doludur! Yani, sayısız balık arasından yakalayabileceğ in miktar sana bağlıdır...

* Tarlaya kürek batırmak gerçektir; fakat tohum atmak hayal... Denize kova daldırmak gerçektir; fakat olta atmak hayal...

* Hayal kırıklıkları olmasa, hayallerin kıymeti olur muydu? Senin çaban, bunun için kıymetli; alın terini değerli kılan, bu... İyi ki, balıklar gibi deniz suyunda beslenmiyorsun da; balık tutman gerekli... İyi ki, solucanlar gibi besinin toprak değil de; toprağın cevabını bekliyorsun. ..

* Hayâller balıklar kadar çok; fakat oltan bir tanedir veya iki tanedir yahut birkaç tanedir... Peki ya hayal kırıklıkların?.. Dilerim ki çok olsun ve çok kırılsın hayallerin, dökülsün yaşı gözlerinin. Çünkü bu senin zenginliğindir, bu senin öğretmenindir, bu senin gücündür, ısrarındır, sabrındır... Yarına kalıcılığındır...

* Çok korkardım; ilk atışında bir kör balık yutsaydı oltandaki iğneyi?.. Ya ikinci atışında da topal bir balık düşseydi oltanın üstüne?.. Ya olsaydı bunlar ilk denemelerinde?

* Bir bebeğin yürümesi; sayamayacağın kadar çok düşmesiyle mümkün! Hiç kimse, ilk taytay duruşundan sonra rap rap adım atmaya başlamadı... Şu an yürümekte olan herkes önce düştü; sonra gene düştü ve ardından tekrar düştü ve sonra bir daha düştü, bir daha ve on defa ve yüz defa daha düştü, öyle değil mi?.. Sen neden farklı olasın? Sen niye imtiyazlı olasın da hiç kimsenin elde edemediğine sahip olasın?

* Eleğin ve eleği sallayışın ayırır hayal ile hayal kırıklığını, devam et! Oltayı atışın, iğneyi bağlayışın, yemi takışın ve hatta kenarda duruşun bile tesir eder, balığın seni seçmesine... Fakat hep öğrenirsin, her defasında yine ve yeniden öğrenirsin...

* Hayal kur, çalış, başarama... Hayal kur, çabala, ulaşama... Hayal kur, didin, kavuşama... Hayal kur, yorul, yetişeme... Hayal kur, koş, varama... Hayal kur, ümitlen, elde edeme... Hayal kur, devam et... Hayal kur, devam et... Hayal kur, devam et... Çünkü senin işin bu; Hayal kuracaksın ve devam edeceksin... Durmayacaksın. .. Yılmayacaksın. .. Öyle çok tekrar edecesin ki işini; artık bıkacak sana sataşmaktan, seninle zaman harcamaktan başarısızlık!..

* Bir insanın yapacağın en büyük hatalardan biri ne, biliyor musun? Ya tutamazsam, diyerek; denize olta atmaktan vazgeçmek! ....

Dilerim çok kırılsın, ama kırılmakla bitmeyecek kadar da çok olsun hayâllerin!

Alıntı

Yaşamak, Sevmek ve Öğrenmek (Arşivimden)

2009-09-25T22:59:00.003+03:00

Yaşamak, Sevmek ve Öğrenmek

Yaşamak, Sevmek ve Öğrenmek

"Âşıklar sadece daha iyiyi umut etmeyi değil, onu yapmak için çaba göstermeyi de öğrenirler. Aşkı sıradan şeylerin tutsağı yapmak, onun tutkusunu almak ve onu sonsuza kadar yitirmek demektir."
"Gerçek sevgi, kimin daha kârlı çıkacağını düşünmeden bir insana vermeyi düşünmektir."
"Engellere üzerinden aşılacak fırsatlar olarak bakarsak sadece çözüm bulmakla kalmayız, kendimizin genel sorun çözme yeteneklerini de artırırız."
"Sevgi yetişmek için en verimli toprağı sunar bize. Sevgi eski yaralarıaçmak değildir; onları kapatmaktır. Ayağa kalkıp yaşamaya devam etmek demektir."
"Kalp; tutkularımızın yaşadığı yerdir. Çok narindir, kolayca kırılır, ama inanılmaz derecede esnektir. Kalbi aldatmaya çalışmanın anlamı yoktur. Onunyaşaması bizim dürüstlüğümüze bağlıdır."
"Yaşam sevgiyle de korkuyla da yürütülse her zaman bir serüvendir. Korku yaşamın sınırlandırılmasıdır hayırdır. Sevgi yaşamın özgürlüğe kavuşturulmasıdır. EVET deyin."
"Derdin ne kadar oturmuş, görünüşün ne kadar umutsuz, yanlışın ne kadar büyük olduğu hiç fark etmez. Sevgiyi yeteri derecede anlamak hepsini yok edecektir."
" Olgun insan pek çok yol, pek çok çözüm ve pek çok sonuç olduğunu bilir.
Sevgi kusursuzlukta ısrar etmez. Ama kim olduğumuz ve nasıl davrandığımız arasındaki önemli ilişkiyi fark etmemizi gerektirir."
"Ne kadar akıllı yada duyarlı olursa olsun herkesin yanlışlık yaptığını ve her halde de yapmaya devam edeceğini görüp bilmek rahatlatıcı bir şeydir. O yüzden neden kusurlarımızı kabul edip insan soyuna katılmıyor ve rahatınıza bakmıyorsunuz?"
"Kendilerine inananlar ve yaşadıkları ana güvenenler yaşamı en keyifli bulanlardır. Bunlar, geçmişin pişmanlılar değil anıları depolayacak, bir yer olduğunu ; geleceğin korku değil umutla dolu olması gerektiğini öğrenmişlerdir. Ve bizim sadece günümüze ihtiyacımız vardır."
"Sevmekle geçen bir yaşam; asla sıkıcı olmayacaktır."
"SENİ SEVİYORUM demekten asla bıkmayın ve sakınmayın."
"Sadece kalp için hasat zamanı yoktur. Sevgi tohumu sonsuza dek yeniden ekilmelidir."

Leo Buscaglia

Her Gün Bayram...

2009-09-20T13:17:00.002+03:00

HER GÜN BAYRAM

Zamanla anlıyor insan:

3-4 güne sıkışmış bir tatilden öte bir şey bayram...

Hayata rasgele serpiştirilmiş ilahi ikramlar,

kıymet bilen kullara her daim bayram yaşatır.

Slaytı kendi akışında ve sesli izleyiniz.

Nefes almak bayramdır mesela;

günün birinde soluksuz kalınca anlar insan...

Görmenin nasıl bir bayram olduğunu karanlık öğretir;

sevmeninkini yalnızlık...

Sızlamayan her organ, hele de burun direği bayramdır.

Bayramdır, elden ayaktan düşmemek, zihinden önce bedeni kaybetmemek, kurda kuşa yem olmayıp

"Çok şükür bugünü de gördük" diyebilmek...

Sevdiklerinle geçen her gün bayramdır.

Küsken barışmak, ayrıyken kavuşmak, suskunken konuşmak bayramdır.

Bir kitabı bitirmek, bir binayı bitirmek,

bir okulu bitirmek, kâbuslu bir rüyayı,

kodeste ağır cezayı bitirmek bayramdır.

Yoğun bakımda sancılı geceyi ya da kangren olmuş

bir ilişkiyi bitirmek de öyle...

Vuslat da bayramdır öte yandan...

Endişe içinde beklediğinden mektup almak,

telefonda ansızın sesini duymak,

deli gibi burnunda tütenin boynuna sarılmak bayramdır.

En acıktığın anda dumanı tüten bir somunun

köşesini bölmek, korktuğunda güvendiğine

sarılabilmek, dara düştüğünde dost kapısını

çalabilmek bayramdır.

Bir sürpriz paketinden çıkan hediye, tatlı bir şekerlemede üstüne serilen battaniye,

saçlarını müşfik bir sevgiyle okşayan anne bayramdır.

"Ona güvenmiştim, yanılmamışım"

sözü bayramdır.

Hiç aldatmamış, aldanmamış olmak bayram...

Yeni bir sözcük öğrenmek,

bir tünelin sonuna gelmek,

müzmin bir işin kapısını çarpıp

uzun bir yola çıkıvermek bayramdır.

Zorluklara tek başına göğüs gerebilmek, gereğinde haksızlığın üstüne yalın kılıç yürüyebilmek bayramdır.

Yeni eve asılan basma perdeler, alın teriyle kazanılmış ilk rızkın konduğu çerçeveler, yüklü bir borcun son taksiti ödenirken sıkılan eller bayramdır.

Evde yalnızlığı noktalayan insan nefesi,

akşam kapıda karşılayan yavuklu busesi,

sevdalı bir elin tende gezmesi,

nice adağın ardından çınlayan çocuk sesi bayramdır.

Sonrasında gelen ilk diş bayramdır,

ilk söz bayram, ilk adım,

ilk yazı, ilk karne bayram...

Güne gülümseyerek başlamak bayramdır.

"İyi ki yanımdasın" bayram,

"Her şeyi sana borçluyum" bayram, "Hiç pişman değilim" bayram...

Evlatların mürüvvetini görebilmek, eve dolu bir torbayla gidebilmek, konu komşuyla yarenlik edebilmek, akşamları eskimeyen bir keyifle çay demleyebilmek bayramdır.

Zamanı donduran eski fotoğraflara nedametsiz bakabilmek, altı çizilmiş eski kitapları aynı inançla okuyabilmek, yol arkadaşlarının yüzüne utanmadan bakabilmek bayramdır.

Alnı açık yaşlanmak bayramdır; ulu bir çınar gibi ayakta ölebilmek bayram...

Bunların kadrini bilirseniz, kıymet bilmeyi öğrenirseniz

her gününüz bayram olur.

Meraklanmayın, öyledir diye size deli demezler.

Deseler de böyle delilik, bayram artığı günlerdeki nankör akıllılıktan evladır.

Her gününüz bayram olsun!
Can Dündar

Arife Sevinci...Fatih Yavuz Çiçek

2009-09-19T20:53:00.003+03:00

Arife Sevinci...Fatih Yavuz Çiçek

Arife Sevinci (Link)

"biz çocukluğumuzu geçmiş zaman masallarının gerçekliğinde bırakıp geldik-Esat Selışık"

naftalin kokulu
sevinçler toplanır işporta’dan

alaca gölgeli müşfik düşlerde
madeni gülüşler bozdurulur gün boyu
kadere kısmet göz kararı
seçip alınır
allı morlu tüm kadife kuşları

sırma saçlı bez bebekler
serçe göğüslerde sarılır kundağa
başucunda hevesle yatılan poplin gömlek
cevizli baklava tadında bir rüya

kınalı yastıklardan duyulur
sabâ makamında okunan ezanlar
ve çift sarılı yumurtayı kırınca anneler
tereyağı dumanlı tarhanada
o telaşla beklenen cevahir zaman başlar

-harçlık ülkesinde harç olmak-

berhudar olun emi
berhudar edersiniz çocuklar

FYÇ

Edebistan E-Dergi Aralık 2007

Fatih Yavuz Çiçek arkadaşımızın bir şiirini paylaşmak için bundan daha iyi bir zaman az bulunur. Bana da yalnızca yayınlamak düşer... Öylesine güzel anlatmış ki, geçmiş bayramların dumanı tütüyor burnumda... O güzel duyguları, Bayram ruhunu kaybetmeyelim hiç, ne olur... Üç- beş günlük bir tatil, bir yerlere kaçma fırsatı olmasın Bayram deyince ilk aklımıza gelen...

Her günün-m-üz bayram olsun!

Bayram ruhu hayatımızdan eksik olmasın sevgili dostlar... : )) Sağlıklı- mutlu- umutlu, sevgi dolu, paylaşım dolu... NİCEEE MUTLU BAYRAMLAR A...
Hayat

'Hayat' tan Seçmeler...

2009-09-18T22:41:00.007+03:00

Aramis

hüznün çocuklarıyız onulmaz biçimlerde

kalbimize bağıran büyük canavarlar elinde

hoşnutsuz yüreğimiz acıya aç melale müptela

izini sürelim yolun, acinin ormani büyütür insanı

Şükrü Özmen-Antoloji.com

***
'Hayat'tan Seçmeler...

Çok sevdiğim bir öğreti..."Bu da geçer"

bazen acilar gereklidir

Her şeye rağmen hayat güzeldir

Tıkanıp Kaldığında Hayat...

OLGUNLUK...

Üç Öğüt (Çok Güzel!)

Mesnevî' den...

Huzurun Kıymeti..

Bir süre sonra...

Acının uğramadığı ev

Her şeyde Tanrının Parmak İzi Var...

Çatlak Testi

Vermek...

GERÇEKTEN DOĞRUYA, DENİZ KABUKLARININ YOLCULUĞU...

Dua

Kelebeğin Hayat Dersi...

Hayatın Özü

İnci...

Büyü Dükkânı...

Doğum Günü'mde düşündüklerim...

2009-09-17T14:26:00.003+03:00

Doğum Günü'mde düşündüklerim...

http://hayateylul.blogcu.com/dogum-gunu-mde-dusunduklerim_51440801.html

İncesaz Mazi Kalbimde Bir Yaradır
Yükleyen SenUnutma. - Yüksek çözünürlüklü video keyfini yaşayın!

" 'Hayat aynası'na gülümseyerek bakın.' derim hep,karşılığında gördüğünüz gülümseyen bir çehre olacaktır.Nasıl bakarsanız , öyle görürsünüz..
Hayır,Polyanna'cılık oynamıyorum!..
Belki evin en küçük çocuğu olduğumdan,ayrıca yaşımın üzerinde bir olgunluk ve sorumluluk bilinci taşıdığımdan, hayatımın her evresinde,hemen her alanda, çok büyük bir sevgi,ilgi ve onay yumağıyla kuşatıldım ben...Elimden geldiğince de karşılığını vermeye,bu ilgi ve güvene lâyık olmaya çabaladım.
Hayat dümdüz değil,sürekli gündüz de değil derim ben..Ancak ,unutmayalım ki karanlıklar aydınlığa,geceler sabaha kavuşmaya mahkûmdurlar!...Hatırlayalım mı, bakalım başka neler söylenmiş bu konuda:

Her yokuşun, var inişi
Elbet birgün güler kişi
Mutluluk bir sabır işi
Gönül sabreyle,sabreyle!..

Gün Eksilmesin Penceremden

Ne doğan güne hükmüm geçer,
Ne halden anlayan bulunur;
Ah aklımdan ölümüm geçer;
sonra bu kuş,bu bahçe,bu nur.

Ve gönül Tanrısına der ki:
-Pervam yok verdiğin elemden;
Her mihnet kabulüm,yeter ki
Gün eksilmesin penceremden!

Cahit Sıtkı Tarancı

Gökyüzünün başka rengi de varmış!
Geç fark ettim taşın sert olduğunu.
Su insanı boğar, ateş yakarmış!
Her doğan günün bir dert olduğunu,
İnsan bu yasa gelince anlarmış.

Aynı Cahit Sıtkı üstad, böyle de demiş, " Otuzbeş Yaş" şiirinde, beni çok etkileyen dizelerinde...
Yaşadıklarımdan Öğrendiğim Bir Şey Var

Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:
Yaşadın mı, yoğunluğuna yaşayacaksın bir şeyi
Sevgilin bitkin kalmalı öpülmekten
Sen bitkin düşmelisin koklamaktan bir çiçeği

İnsan saatlerce bakabilir gökyüzüne
Denize saatlerce bakabilir, bir kuşa, bir çocuğa
Yaşamak yeryüzünde, onunla karışmaktır
Kopmaz kökler salmaktır oraya

Kucakladın mı sımsıkı kucaklayacaksın arkadaşını
Kavgaya tüm kaslarınla, gövdenle, tutkunla gireceksin
Ve uzandın mı bir kez sımsıcak kumlara
Bir kum tanesi gibi, bir yaprak gibi, bir taş gibi dinleneceksin

İnsan bütün güzel müzikleri dinlemeli alabildiğine
Hem de tüm benliği seslerle, ezgilerle dolarcasına
İnsan balıklama dalmalı içine hayatın
Bir kayadan zümrüt bir denize dalarcasına

Uzak ülkeler çekmeli seni, tanımadığın insanlar
Bütün kitapları okumak, bütün hayatları tanımak arzusuyla yanmalısın
Değişmemelisin hiçbir seyle bir bardak su içmenin mutluluğunu
Fakat ne kadar sevinç varsa yaşamak özlemiyle dolmalısın

Ve kederi de yaşamalısın, namusluca, bütün benliğinle
Çünkü acılar da, sevinçler gibi olgunlaştırır insanı
Kanın karışmalı hayatın büyük dolaşımına
Dolaşmalı damarlarında hayatın sonsuz taze kanı

Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:
Yaşadın mı büyük yaşayacaksın, ırmaklara, göğe, bütün evrene karışırcasına
Çünkü ömür dediğimiz şey, hayata sunulmuş bir armağandır
Ve hayat, sunulmuş bir armağandır insana.

Ataol Behramoğlu

"Ve kederi de yaşamalısın, namusluca, bütün benliğinle
Çünkü acılar da, sevinçler gibi olgunlaştırır insanı "

Fazlasıyla katılıyorum bu dizelere..
Geçenlerde, belgesel türdeki bir programda altın cevherinin serüveni konu ediliyordu.Dışarıdan bakıldığında , sıradan kaya parçalarının "altın" a dönüşüm serüveni..
Unutmuş olduğum bir bilgi tazelendi bu sırada :
Cevher,açığa çıkma aşamasında SİYANÜR le muamele ediliyordu..
Kabul ediyorum ki, İNSANI DA OLGUNLAŞTIRAN,ÖZÜNDEKİ CEVHERİ AÇIĞA ÇIKARTAN, YAŞI DEĞİL,YAŞADIKLARIDIR.!!!
Öyleyse, yeri geldiğinde acılarımızı da yüreklice yaşayalım!.. "

...
demişim bir kaç yıl önce yazmış olduğum bir yazımda...

Bugün, doğum günüm ve diyorum ki ek olarak, kısaca:

"Bugün doğum günüm ve ben artı ve eksilerimle kendimi ve çevremdeki herkesi, âlemi seviyorum.Hatâlarımı hoşgörmeyi ve olabildiğince başkalarında da hatâ görmemeyi öğrenebilmek, herkesi olduğu şekliyle, Yaradan' dan ötürü sevmek!...48. yaşımda bu duyguları hissetmek...
Güzel bir yorum, paylaşayım istedim ancak 'Mâzi kalbimde yara olmamalı' Her şeye rağmen 'güzeldi' , güzellikler de barındırıyordu.

Link olarak 'Mâzi kalbimde bir yaradır' ı vermek istemiştim. Blogspot'un sıkıntısı nedeniyle biçimlendirme yapamadım.Yine de ekleyeyim.
Benim için dinlesin dileyen olursa...
Sevgiler...
Hayat/Hatice

Kapat Gözlerini...

2009-09-14T12:26:00.009+03:00

Öncelikle seçtiğim iki yazının linkini vereyim, değerli iki arkadaşımdan:

Yunus Emre’nin sevgi anlayışı

Aşk Olgunluktur

Bir de Çok sevgili arkadaşım, geldiğim ildeki diğer yan komşum, yirmi yıllık arkadaşım (belki de fazla), dost deyince ilk aklıma gelenlerden, sevgili Hatice'mden gelen bir mail..
Onu da anlatmaya çalışacağım size bir gün, kelimeler âciz kalsa da...
Mailleri her zaman bir meltem gibi okşayıverir ruhumu, ismini gördüğümde bile kocaman ve sıcacık bir gülümseme yayılıverir yüzüme...
Ondan uzaklaşmış olsam da mailleriyle yanımda hep, birtaneciğim!... :))

Kapat Gözlerini...

Günün birinde yolu bir dergâha düşen kendi halindeki adam, dergâhta, bir Mevlevî ile bir Bektaşî'nin oturmuş sohbet ettiklerini görünce dayanamaz ve yanlarına yaklaşır. Kendini tanıtır ve dergâhı merak ettiğini, nasıl zikir edildiğini izlemek için geldiğini söyler.
Mevlevî ve Bektaşî erenleri başlarlar adama çeşitli nasihatlerde bulunmaya, her biri kendi yolunu mümkün olan en tatlı dille anlatmaya çalışırlar. Zavallı adam bir yandan onları dinlerken, bir yandan da gözleri onların giydikleri giysilere takılır. Mevlevî'nin giydiği kıyafette kollar o kadar geniş ve uzundur ki hem içine üç kişinin birden kolu sığabilir, hem de uzun olduğu için yalnızca kolları değil, elleri de örtmekte, kapatmaktadır. Bektaşî'nin giydiği kıyafette ise tam tersi bir durum vardır. Elbisenin kolu daracıktır, neredeyse tene yapışmıştır; üstelik kısa olduğu için, eller ta bileklere kadar açıktır.
Bu duruma hayret eden adam, sebebini öğrenmek ister. Büyük bir merakla, önce Mevlevî'ye sorar: "Pirim, kıyafetinizin kolları neden o kadar geniş ve uzun? Bunun özel bir sebebi var mı?" Mevlevî hiç beklemediği bu soru karşısında oldukça şaşırır. İki kolunu da biraz yukarıya kaldırır, sonra ellerini birleştirerek kollarını daire şekline getirir ve şöyle der: "Evet, özel bir sebebi vardır. Çünkü biz insanların günahlarını, ayıplarını, kusurlarını örteriz.
Başkaları görmesin diye üzerini kapatırız. " Yanıttan oldukça hoşnut olan adam aynı merakla bu kez Bektaşî'ye döner: "Peki siz, pirim? Sizin kıyafetinizin kolları neden bu kadar dar ve kısa? Siz insanların günahlarını ve ayıplarını örtmez misiniz?"
Bektaşî kendi kollarına bakar, birkaç saniyelik bir dalgınlıktan sonra gülümser ve adama bakarak şöyle der: "Biz mi? Bizim geniş kıyafetlere ihtiyacımız yoktur. Çünkü biz insanların günahlarını ve kusurlarını görmeyiz. "Etrafındaki insanlar, kim olursa olsunlar, eşin, hayat arkadaşın, çocukların, anne ve baban, kardeşlerin, komşuların, arkadaşların, hatta hiç tanımadıkların, fark etmez, kusurlarını inceleme,günahları nı ve ayıplarını görme.
Kapat gözlerini. Görürsen, şâhid olursan, denk gelirsen, karşılaşırsan, tesadüfen yakalarsan bakma. Kapat gözlerini. Bakarsan illa ki görürsün. Baktığın için görüyorsun. Sen bakma, çevir bakışlarını. Kapat gözlerini. Kapatırsan görmezsin, görmezsen kötü düşünmezsin, güzel düşünürsen seversin. Görsen bile, yakalasan bile, öğrensen bile yine de sevmeyi dene. İnsan kusurları ve ayıplarıyla insandır. Seveceksen öylece sev. Ne kusursuz insan ara, ne de insanda kusur. Birincisini zaten bulamazsın, ikincisinde ise, bulduğun her kusur, öğrendiğin her ayıp sahibini değil, seni çirkinleştirir.

Her iki arayışın da seni mutsuz eder, inan bana. Birincisini bulamadığın için, ikincisini ise bulduğun için mutsuz olursun. Oysa sen mutluluğu arıyorsun, aslında. Arıyorsun ama yanlış yerde.

Mutluluğun sırrını veriyorum, mutlu olmanın formülünü anlatıyorum sana: Kapat gözlerini. Ne kadar az görürsen o kadar mutlu olursun. Ne kadar az bilirsen o kadar huzurlu olur için. Bakma, görme, arama. Kapat gözlerini Kapat gözlerini.

Kim o, deme boşuna...
Benim, ben.
Öyle bir ben ki gelen kapına;
Baştan başa sen.
Özdemir Asaf

Hayata Dair Düşündüklerimden...

2009-09-13T01:05:00.005+03:00

..::*Hayata dair düşündüklerimden..

Hayatı kaybetmenin kıyısına yaklaşanlar, onu daha iyi tanırlar.
Friedrich Nietzsche

Korkarak yaşarsan hayatı yalnızca seyredersin.
Friedrich Nietzsche

Beni yıkamayan herşey beni güçlendirir.
Friedrich Nietzsche

İnsan da ağaca benzer, ne kadar yükseğe ve ışığa çıkmak isterse,
o kadar yaman kök salar yere, asağılara, karanlıklara, derinliğe, kötülüğe...
Friedrich Nietzsche

Bilginin her türü ıstıraptan gelir. Sefahat, duraklamak ve geriye bakmamak eğilimindedir, oysa acı hep nedenleri sorar. insan ağrIlarda incelir. Sürekli kurcalayan, törpüleyen acı, ruhun toprağını altüst eder. Yeni düşünce meyveleri için gerekli havalandırmayı sağlayan da bu altüst oluştur.
Friedrich Nietzsche

Güller, laleler, bütün çiçekler solar. Çelik ve demir kırılır, ama sağlam dostluk ne solar ne de kırılır.
Friedrich Nietzsche

Küçük üzüntüler konuşurlar, büyük dertler dilsizdir.
Nijerya Atasözü

Yalan, dört nala gider; gerçek, adım adım yürür fakat, gene de vaktinde yetişir.
Norveç Atasözü

..::*Hayata dair düşündüklerimden..

Bir Bilgeye Sormuşlar...

Bir bilgeye sormuşlar:
"Efendim, dünyada en çok kimi seversiniz?
"Terzimi severim," diye cevap vermiş.
Soruyu soranlar şaşırmışlar:
"Aman üstad, dünyada sevecek o kadar çok kimse varken terzi de kim oluyor?
O da nereden çıktı? Neden terzi?"

Bilge, bu soruya da şöyle cevap vermiş:

"Dostlarım, evet ben terzimi severim. Çünkü ona her gittiğimde, benim ölçümü yeniden alır. Ama ötekiler öyle değildir. Bir kez benim hakkımda karar verirler, ölünceye kadar da, beni hep aynı gözle görürler.
************

Bir bilgeye sormuşlar:
- Bir insanın zekasını nereden anlarsınız?
- Konuşmasından.
- Ya hiç konuşmazsa?
- O kadar akıllı insan yoktur ki!..
************

Bir bilgeye nasıl bu kadar doğru kararlar alabildiğini sormuşlar, "Deneyim"demiş. O deneyimi nasıl kazandın, diye sormuşlar "Hatalarımla" demiş
************

Bir bilgeye sormuşlar:
Efendim canınız ne istiyor? Bilge cevaplamış:Canım hiçbir şey istememeyi istiyor.. ve devam etmiş..
Bu ruh halinin adı gönül yorgunluğudur. .
************

Bir bilgeye " Nasıl insan oluruz?" diye sormuşlar ya.
"Üç adım atlama" gibi bir cevap vermiş bilge kişi:

Önce sana kötülük yapanlara kötülük düşünmemen gelir,
İnsanlığa attığın ilk adım budur…
Sana kötülük yapanlara iyilik
yapabildiğin an ise ikinci büyük adımı atar ve hakiki insan olmaya
başlarsın.
Nihayet, sana iyilik yapanla kötülük yapan arasında bir fark hissetmeyecek hale geldiğin zaman insan olursun..!

************
Bilgeye sormuşlar dünya da en güzel şey ne diye?
´Sevmek´ demiş…
Peki sonra? demişler… ´Sevilmek´ demiş…
Peki neden sevmek sevilmekten önce geliyor? demişler…
O da demiş ki ´insan sevdiğine sevildiğinden daha çok emindir…

************

Bilgeye Sormuşlar;
~ insan neden dilek diler?
~ insan gerçekleşmesi için diler, ama bilmez ki gerçekleştirmek için dilemek gerek.

************

Bir bilgeye sormuşlar en mutlu insan kimdir. İşte o dağdaki çobandır demiş.
Neden diye sormuşlar.
Çünkü demiş insan bildikleriyle yaşar, onun bildikleri koyunları ve çevresiyle sınırlı kendisini mutsuz edecek veya kafasını karıştıracak fazla bir bilgiye sahip değil.

************ *****

Sen gülerken yanındakiler de güler,
Ama ağlarken yalnız ağlarsın,
Onun için öyle bir ağaca yaslan ki,
Asla yıkılmasın.
Öyle bir dost edin ki,
Seni asla bırakmasın.
Öyle bir sev ki yüreğinden kimse ayırmasın,
Ve öyle birini sev ki seni gözleriyle bile aldatmasın…

Dört mum

Bir odada dört mum sessizce yanıyordu. O kadar derin bir sessizlik hüküm sürüyordu ki odada, aralarındaki fısıltı şeklindeki konuşmalar bile rahatlıkla işitiliyordu.

Birinci mum " Ben Barış'ım!" dedi. Ancak kimse benim sürekli yanık kalıp, etrafıma ışık saçabilmeme yardımcı olmuyor. Artık sönmek üzereyim.... Ve sessizce karanlığa gömülüverir......

İkinci mum " Ben İman'ım!" der. Ama artık gerekli olduğuma inanmıyorum.... Yanık kalmamın da bir kıymeti kalmadı, diye eklerken hafif bir esinti ışığını söndürüverir.

Üçüncü mum " Ben SEVGİ'yim" ama etrafıma ışık verecek gücüm kalmadı. İnsanlar beni hep kenara itiyorlar. Kendilerine en yakın olanları bile sevmemeye başladılar. der ve sessizce söner gider SEVGİ mumu.....

O sırada içeri aniden bir çocuk girer. Üç mumun söndüğünü görünce sebebini sorar ve niçin sonuna kadar yanmadıklarına hayıflanarak ağlamaya başlar.

Dördüncü mum, yumuşak ve yatıştırıcı sesi ile çocuğa ağlamamasını söyler. "Korkma ben etrafıma ışık saçtığım sürece diğerleri yeniden yanarlar ve onlar da aydınlatmaya devam ederler. Zira ben UMUD'um!" Gözleri parlaya çocuk umut mumunu alır ve diğerlerini SEVGİyle teker teker yakar.

İçinizdeki umut mumunun saçtığı ışığı asla söndürmeyin. Küçük çocuk gibi diğer sönmek üzere olan üç mumun da sürekli yanık kalmaları için çaba harcayın......

Kanun hocamdan iki eser (özel kayıtlarımdan)

2009-09-13T00:14:00.007+03:00

Kanun hocamdan canlı seslendirilmiş iki özel kayıt...Mutlaka dinleyiniz. :)

Ses kalitesi yazık ki istediğim gibi değil ama musıkîseverseniz, kesinlikle dinlemenizi öneririm.
Özel kayıtlarımdan ikisi, devamları arada gelebilir. :))

Amatör ses kaydı... Ses kalitesi vasat ama seslendiren ve seslendirdiği eserler dinlemeye kesinlikle değer!...

Kanun:Özdemir Hafızoğlu
Kayıt:Hatice .....
Makam: Hicâz
Usûl : Düyek
Beste: Avni Anıl
Güfte: Ümit Yaşar Oğuzcan
Bir ateşim yanarım, külüm yok dumanım yok
Sen yoksan mekânım belli değil, zamânım yok
Fırtınalar içinde beni yalnız bırakma
Benim senden başka sığınacak limanım yok

Hicâz (Düyek)
Bestekâr : Ziya Taşkent

Ne gelen ne soran var
Acı geçti günlerim acı geçti günlerim
İçtim sabaha kadar
Yaşla doldu gözlerim yaşla doldu gözlerim

Güncel...Günlüğümden (Hülya, Canan)

2009-09-12T15:19:00.007+03:00

Güncel...Günlüğümden (Hülya, Canan)

Bir süredir Meryem (Ülker) den ses yok.
Arıyorum, cevap yok, geri dönüş yok.
Acaba..lar dönüyor zihnimde, hasta mı, uyku halinde mi sürekli, İstanbul' da değil mi, tedavi mi görüyor?....
Bugün aradım yine.
-Bahçedeyiz komşularla, misafirlerim var akşama, komşularla imece usulü yemek hazırlıyoruz.. dedi.
Kedisi doğum yapacaktı yine, ben gittiğimde. Yapmış ama, başka bir yerde yapmış, izini bulamadım, gidip- gelip emziriyor, diyordu.
Buldun mu, diye sordum.
Yok, dedi. Başka bir sokak kedisi bulduk, yavru, anne kedimizi kandırıp onu emzirmesini sağlamaya çalışıyorum.
Nasıl kandırıyorsun da 'sütanne' lik yaptırıyorsun? diye sordum, gülerek...
Mama veriyorum, sevip- okşuyorum, dedi.
Sevgi...Sihirli güç!...
Dere taşar diye korkmuşlar onlar da Göktürk'te.
Neyse, taşmadı, bir kedimiz vardı boğulma tehlikesi atlattı, onu kurtardık şükür, dedi.

En son gittiğim gün yazdıklarımdan bir alıntı:

"Bu arada Hülya telefon açtı. Geldiğim ildeki yan komşumun kızı.
Hikâyesi: Elif' le geçmişe yolculuk' ta...
Beni görünce annesini hatırlamış, neyse, onun hikâyesi beklesin şimdi. Ertesi sabah görüşmek üzere bağladık telefon görüşmesini.
.....
Kahvaltı sonrası Hülya' yı arıyorum. Saat dokuz buçuk ve uyanmamış. Nazlanıyorum, sevildiğimi bilmenin rahatlığı, teklifsizliğinde: -Beni görmek istemiyor muydun sen? Daha uyuyacaksan, üzgünüm gitmek zorundayım. : )) -Kalktım bile Hatice ablacım, bekliyorum hemen seni, diyor. Ülker'in oğlu bırakıyor arabayla, beni, yakın zâten.."

***
12 09 09 İstanbul
Evet, kaldığım yerden devam etmeye çalışayım. Hülya, annesi ve babasını yitirmesiyle, içindeki çocuğu da yitirdiğini söylüyor. Oysa her ne olursa olsun içimizdeki çocuk yaşamalı!... Hülya da ben de duygulanıyoruz, gözgöze geldiğimizde geçmişten bugüne uzanan anılar silsilesini izler gibiyiz. Yine anlatıyoruz o günlerden, yaşananlardan...
Dopdolu bir kahvaltı sofrası hazırlıyor Hülya.. Ülker' de de kahvaltı ettiğimiz için abartmamaya çalışıyorum.
-Hatice ablacım, n'olur ye, bak sucuk Afyon'dan... İki meşhur markanın adını veriyor Afyon sucuğu olarak..
Sucuk yemem, kola içmem, asitli içeceklere yaklaşmamaya olabildiğince dikkat ederim. Geri çevirmiyor, alıyorum bir miktar, gerçekten farklı...
Öğleden sonra Elif'le birlikte gezmeye gideceklermiş. Biraz erken gelmeye çalışıyor Elif, beni yakalamak için. Onlar benim için bir komşu değiller, çok daha öteler ve ben inanıyorum ki onlar için bir abla, bir anne gibiyim!... İnternetten onlarla ilgili yazdıklarımı okuyorlar nemli gözlerle...
-Hatice ablacım diyorlar, devamını yaz, yazarsın değil mi?
Tüm gecikmeli yazılarım gibi, evet, yeri geldikçe dökülüyor yürek incilerim..Onlar değerliler çünkü saflar, dupduru duygularla harflere taşınmışlar.
.....
Biraz da ses kaydıyla devam edeyim ama spontane kayıt olduğu için her türlü ârızayı barındırabilir. Ne çıkarsa bahtımıza artık... ;)
Sevgiler
Hatice/Hayat

Hülya ve Canan' a dair... Ses kaydı link

Ortaya karışık...Âfetler, düşünceler...

2009-09-10T22:37:00.011+03:00

Ortaya karışık...Âfetler, düşünceler...
Altta bir yorum, benim yazdığım, sonrası yazı başladı ve yarım kaldı, nedenini açıklamaya çalıştım. Karışık bir yazı oldu, toparlamayı düşünüyordum oysa... :-(

***
10 09 09 22.30 İstanbul
Yazmayı ertelediğim çok olmuştur. Çok duygusalsam hem yüreğe dokunan bir yazı çıkar ortaya ve hem de ben takatsiz kalırım bir süre..
Tüm yaşadıklarım bir kez daha geçer sırtımdan, aynı yükü bir kez daha taşırım tüm zerrelerimde...Bu duygu, kaçırır beni klavye başından taşıyacak gücü kendimde bulamıyorsam.
Önce kendimi iyi hissetirecek şeyler yaşadım, daha onları paylaşmaya fırsat bulamadan, yağmur- sel olgusunu yaşadık.
Pazartesi her şey güzel gibiydi.Tipik sonbahar havası, bulutlu, serin, çiseltili...
Hüzün ve romantizm ayrı kapılardan yokluyorlar, geçmişle bugün içiçe giriyor yer yer...
Pazartesi gününe dair video kayıtları yüklemiştim. Kmpaşa, Eyüp, Beykoz' a uzanan ziyaretler...
Eve yorgun ama memnun, huzurlu döndüm.
Sahur vaktiydi kalktığım. Bir gün önce başlayan yağmur kimi zaman temposunu arttırarak sürüyor.
Karadeniz' de uzun yıllar yaşamış birisi olarak, yağmur içime endişe de düşürür uzunca yağdığında.
Çoğu bölümünü hatırlayamadığım yorucu rüyalar, içimde bir daralma hissi, enerjimde düşüş var.
Sahur sonrası oğlum işine gitmek üzere arabayla çıkıyor.Gecikirse, köprüde çok bekleyecek.
Onun çıkışıyla eş zamanlı olarak elektrikler kesiliyor önce. Henüz ayaktayız, mum yakıyoruz.
Sabah namazını bekliyorum yatağıma uzanmış..
Yağmur yağıyor, şiddetlenince kalkıp mutfak penceresini kapatıyorum.
Dudaklarımda mırıldandığım dualar...
Namaz sonrası uykuya dalıyorum. Yağmur, yine yağmur...
Elektrikler hâlen yok.
17 Ağustos' a dönüyorum.Misafirlikteyiz, Süleymaniye ve Haliç, Galata manzarasına hakim bulunduğumuz yer..Vakit gece yarısı, bahçede oturuyoruz.
Gözlerim Süleymaniye'nin minareleri arasında âdeta semâ gösterisi yapar gibi dönen kuşlarda..
Durup durup soruyorum:
-Her gece böyle midir bunlar?
Kalkıyoruz.Kuşlar aklımın bir köşesinde, bugün bile gözümün önündeler...
Ertesi sabah bir geziye çıkacağım, eşyalarımı hazırlıyorum.
....
Bu arada Nevin anneyle bir telefon görüşmesi yapıyorum, yaşı 70 lerin ikinci yarısında.
ille gel, diye tutturuyor.
Nevin anne kızlar yalnız.. diyorum Bırakmak istemiyorum.
Ben gelip alayım seni diyor, 1 saat, söz, çok tutmayacağım seni.
Nasıl ayağıma getiririm onu, tamam, gelirim ben diyorum ama aslında dökülüyorum.
Hiç çıkma isteğim yok.
Öylesine görmüş-geçirmiş, aklı başında bir hanım ki, bu kadar ısrarı geri çeviremiyorum.
Tüm yollarımı kesti.

Yazı yarım kaldı yine, kendime inanamıyorum.
Ne yapalım, görüşmek üzere... demekten başka?
Sevgiler...
Hatice/Hayat

11 09 09 14.02 İstanbul
İçimde bir endişe-heyecan karışımı huzursuzluk...
Odamdayım, perdeyi aralayıp bulutlara göz gezdiriyorum.Sıkça tekrarlıyor gibiyim.
Ablamla konuştum az önce, 15.30 gibi başlayacakmış yağış, diyordu.
Ablam Bodrum' da şimdi.Önümüzdeki ay dönecek Almanya' ya kısmetse.
O arada oğlu ve kızı, ardından eşi gelecekler kendi iş tempolarına göre.
Büyük yeğenim Dahiliye ihtisası da yapmış, Psikiyatri ihtisasını yapan bir Tıp doktoru, Almanya' da.
Küçüğü ise Medya İletişim mezunu ve ayrıca Dil eğitimi görmüş Fransızca, İngilizce, Almanca ve Türkçe iyi ve çok iyi derecede konuşabildiği diller.
Neyse, konuyu dağıtıyorum. Yanına çağırıyor ne zamandır ablam, olmadı, nedense gitme özürlüyüm ben.
Belki bir kaç günlüğüne kaçabilirim Bayram sonrası...
Günlük güneşlik burada hava, diyorum. O sırada öyleydi de.
Şimdi gri bulutlar var gökyüzünde, elim yüreğimde.
Her aklıma geldiğinde, âlemin iyiliği için dua ediyorum. Bu âlemin bir parçası değilmiyiz ki bizler?
Nasıl yalnızca kendimi düşünebilirim?
Kendim için istediğimi başkaları için de istemedikçe ve bana yapılmasını istemediğim şeyi başkalarına da yapmamayı düstur edinmedikçe, gerçekten iman etmiş sayabilir miyim kendimi?
Yeryüzünün yalnızca iki gerçeği var:
İyilik- Kötülük
İyilik terazisinin kefesini ağırlaştırmaya çalışmaksa yaşamdaki kutsal amacımız, değil mi?
Âh, bir kez daha üzülerek görüyorum ki birbirimizi yargılıyoruz. Herbirimiz içimize dönüp kendimizi, yalnızca kendimizi düzeltmeye çalışsak, çok şeyler değişecek inşallah.
İnsanları anlık görüntüleriyle de dış görünüşleriyle de yargılamamayı öğrenebilmek çok önemli bir kazanç.
Kişinin şartlarını bilmeksizin konuşmak doğru olur mu?
'Açlık, insanı namussuz yapar.' diyordu dün gece, Nevin anne.
Kimseyi kınayamıyorum, yaşadıklarını bilemiyorum ki.. diyordu.
Aklıma yıllar öncesi seyrettiğim bir tiyatro oyununun sahnesi geliyordu. Dünya savaşı yıllarını anlatan bir oyun:
Kadınlar da Savaşı Yitirdi
Sahnede, düşman askeriyle kadının belki bir parça yiyecek için yatak odasına geçişleri...
Diyebilirsiniz ki, onuruyla ölmek de var. Tabii, her zaman kolay değil, ölmek bile kolay değil, milyon kere ölmüş olmayı dileseniz de!...
Neydi o kadını oraya sürükleyen faktör hatırlamıyorum? Yaşaması için uğraş verdiği yavrusu mu? Bırakıp gidemediği anası, bacısı mı?
Bilmiyorum.
Bildiğim o ki, büyük laflar edilemeyecek bir hayat sürecinden geçiyoruz.
Mevsimlerimiz var, ömrün bahar, yaz ve kışları, duygusal boyuttaki olgunluk seviyemizi ve havamızı simgeleyen bahar yaz ve kışlarımız!...
Hem fiziksel hem ruhsal olgunluk geçişlerimizi simgeleyen...

İnsan zihni garip oyunlar oynuyor böyle, hiç aklınızda olmayan şeyleri hatırlayıp, yazı seyrinizin gidişatını da değiştirebiliyorsunuz. :-S

12 09 09 C.tesi 03.24 İstanbul

Bir kerede yazı tamamlayabilsem şaşıracağım zâten... :)
Evcilik, annecilik, komşuculuk...
Derkeen yine ertesi sabahı ettik, sabahın 02.40' ı görünüyor saatin kadranında.

Yazı plansız programsız oldu, çok dağıldım, olsun.
Deprem diyordum...
17 Ağustos, sabaha karşı 03 suları..Giysilerimi ayarlıyorum gezi için.
Sabah yola çıkmayı planlıyorum.
Şiddetli bir sarsıntıyla olduğum yere çivileniyorum. İlk deprem değil şahit olduğum da... Bu seferki farklı..Bitmiyor, şiddetini arttırıyor mu ne?
Bitiyor mu her şey, Allahım?
Yıkıntıların altında mı kalacağız şimdi?
O kısacık zaman diliminde neler geçmiyor ki zihnimden...
Ah, durdu sanırım.Tekrar başlar mı acaba?
Bizimkiler kalkıp aşağıya inmişler.Komşuda yatan kızım nasıl acaba?
Alel acele kimliğim, cüzdanım ve cep telefonumu alıyorum yanıma, zaten giyiniğim, dışarı çıkıyorum.
İnsanlar dışarıdalar.Hemen tüm komşular kapılarına çıkmışlar evlerinin.
Küçük kızımı da indiriyorlar aşağıya.
Rahmetli Ahmet amca onu bırakıp inmemiş aşağıya, başucunda beklemiş, nur içinde yatsın, çok severdi beni..
Bu arada elektrikler kesiliyor.Ortalık zifiri karanlık.
Hemen Oğlumu arıyorum cepten.
Bir sarsıntı oldu, zarar ziyan nedir, merkez üssü neresidir bilmiyorum. Sokaklarda herkes, bizler iyiyiz, elektrikler de kesildi, merak etmeyin, diye...
Babası uyumuş, haber vermeyecektim ona ama elektrikler kesilince burada da deprem olacağını zannedip uyandırdım, diyor sonrasında olayı anlatırken.
İlk arayanlar heberleşiyorlar, sonrasında hatlar iptal...
El radyolarıyla haber dinliyoruz sokağın ortasında, bir Ağustos gecesinde, sabaha yaklaşıyor vakit...
Zifiri karanlık her yer.
Gökyüzünden gözlerimi alamıyorum.Milyarlarca yıldız, nasıl iri, nasıl yakın, nasıl canlı...
Bu gece gökyüzünün nesi var?
Büyülenmiş gibiyim, yaşamım boyunca görmediğim kadar çok yıldız.. Bakıyor, bakıyorum...
Ajans dinliyoruz soluksuz, buruk, tek yürek...
Öğreniyoruz ayrıntıları yavaş yavaş.
Evlere giremiyor kimse.
Ne vakit ki sabah oluyor, herkes çekinerek girip kahvaltılık bir şeyler indiriyor sokağa.
Masa kuruyoruz, tüm komşular başında.Sabahın erkeninde sokakta çay, kahvaltı...
Ardcı şoklara alışıyor, şiddetini bile üç aşağı beş yukarı tahmin edebiliyoruz sonraki günlerde.
İnsanlar arabalarına yatak yorgan ne varsa koyup, parklara, açık alanlara akın ediyorlar.
Biz bile bir gece dışarıda sabahlıyoruz.
Allah c.c. öyle acılardan hepimizi korusun.

Yağmur yağıyor, selden haberim yok, aklıma deprem anılarımız geliyor. İçimde bir burukluk, tuhaf bir huzursuzluk...
Elim yüreğimde, duadayım. Olabildiğince çok, duadayım.
İnsanoğlu ne zanneder kendini, nasıl da büyüklenir kimi zaman.
Neyimiz var ki, neleri bizim zannederiz?
Emânetçileri oynamıyor muyuz yeryüzünde?
Mal-mülk, şan-şöhret, sevinç- keder, sevgili deyip, can bildiklerimiz...
Hangisi bizimdir, hangisinin garantisi var?
Dışarıya çıktım dün. Toprak damar damar çatlamış, derince yarıklar oluşmuş, çimenler kopup yeşil alanlarda yer yer kelleşmeler seçiliyor.

Yeni bir yağış dalgası bekleniyor. Herkesten dua bekliyorum. Öyle çok merhamet, sevgi, birlik ve beraberliğe ihtiyacımız var ki...

Benim içimi acıtmıyor mu sanıyorsunuz görüntüler, ölenler, yağmalayanlar?
Yine de birlik diyorum ve dua ve iyilik...Her şartta, her koşulda...
Dün yazdığım bir yorumla bitiriyorum. Dilerim ki, olabildiğince hasarsız atlatılsın bu zor günler.
Gelmiş, geçmişler olsun her birimize...!
Sevgiyle...
Hayat/Hatice

Blogger Hayat dedi ki...: İçimde derin bir sızı...
Günler- geceler boyunca beni yorgun düşüren rüyalarla uğraşıyorum.Hayırlara çıksınlar diyorum ancak.
Ben de âfet bölgesine çok yakınım.
Kızım işe giderken apartman komşumuz: 'Nereye gidiyorsun kızım, yollar kapalı, polisler geri çeviriyorlar', demiş.Sağolsun.
O gün sahurdan itibaren su ve elektriğimiz tâ iftara kadar kesikti.Binada jeneratör ve su deposu yok.
Yağmur yağdıkça dua ettim.
Oğlum normalde Anadolu yakasında oturuyor, gece gelmişti, sahurda ayrıldı bizden trafiğe kalmamak için.
İyi ki de ayrılmış, diye düşündüm sonra.
Telefon şarjım sıfıra yakın, 3 tane bataryası olmasına rağmen hepsi boş, öyle rastladı.
Ev telefonuna yönlendirdim, ulaşılamadığında.
17 Ağustos'ta da İstanbul'daydım ben.Uyanıktım, sabah bir yolculuğa çıkacaktım, hazırlanıyordum hesapta.
Evin giriş katındaydım ve pencereden dahi atlayabilirdim, yapamadım.
Üst katta annem ve büyük kızım vardı. Küçük kızım karşı komşuda yatıya kalmıştı.
Benim atlamamam onları kurtarmayacaktı biliyorum ama yapamadım.
45 saniye asırlar gibi geldi, uzadıkça uzadı.
Her ân, bitiyor duygusuyla bekledim yalnızca.
En çok da neye üzülüyorum biliyor musun Maya?
İnsanların gönülleri ne kadar daralmış, sevgiye, anlayışa, hoşgörüye hiç yer kalmamış mı?
Bir insan karşısındakinde bir kusur görüyorsa, o kusur kendinde de vardır.Olmasa göremezdi, diye okuduğumda hayrete düşmüştüm.
Böyle bir durumda hem karşımızdaki insandan hem de bizden bu kusuru gidermesi için dua etmeliymiş.
Benim ılımlı, radikal, ateist, degist, paganist... pek çok düşünce ve inanç sisteminden arkadaşlarım oldu ve onlarla iletişimde sorun yaşamadım.
Bütün iş, insan olabilmekte zannederim.
İnsan olabilmek zor zenaat!...
Evreni döndüren güç sevgiyken nasıl bu kadar itham edici olabiliyoruz?
Eli kalem tutanlar, lütfen, elimizi vicdanımıza koyalım.
Ortada bir sorumlu varsa, gelişimini tamamlayamamış insan olgusuna aittir.
Düşünce ve inanç sistemlerine değil.
'Cahilin dili akrebin iğnesi gibidir' derdi rahmetli babam.
İyi ki onun gibi bir babam olmuş, her bir yaşadığım olayda mihenk taşları gibi karşıma çıkıp yol gösteriyor anlattıkları.

Arkadaşlar, yıkmak, bölmek, parçalamak kolaydır. Bize düşen yapıcı, onarıcı, birleştirici olabilmek, tüm gücümüzle güzeli yaşayıp güzel örnek olabilmek değil midir?
Ne söylersek söyleyelim, hayatımızla örtüşmüyorsa etkili olamaz.
Bir davranışı, söylemi, eylemi, inanç ya da ideolojik sistemlere mâl etmeyelim arkadaşlar.
Eksiklik varsa bilip ya da bilmeyip, yapabilemeyenlerdedir ancak, diyorum.
Maya' cığım sana geçmiş olsun, başınız sağ olsun dileklerimle sevgilerimi iletiyorum.
Yarın için uyarı var yine, lütfen yakınlarını da uyar, evden çıkmayın canım.
Sevgiler...

Ses Kaydına kısa değini ve bir kısa kayıt örneği

2009-09-10T10:25:00.007+03:00

Ses Kaydına kısa değini ve bir kısa kayıt örneği

Kayıt programı Nero Wave Editor
Mikrofonu işaretliyorsunuz kayıt seçeneklerinde ve mp3 olarak kaydediyorsunuz az yer kaplasın diye... Bilgisayarınızın mikrofonu yoksa harici bir mikrofon kullanabilirsiniz kayıt için.
Sonra 4sharedcom' a yüklüyorsunuz.
Oradan da linki blogunuza yapıştırıyorsunuz bağlantı vererek.

http://www.4shared.com/file/131581829/769e8e8d/nero_ses_kayd.html ses kaydı LİNK

Yazının yayınlanma nedeni:

Hayat 10.09.2009 00:15: (http://beenmaya.blogspot.com/2009/01/en-sevdiim.html)
adresine gittim.
Orada da 'Tutsak' a takıldım.
Onun yazdıklarını okursan hatırlayacaksın.
Tesadüf mü diye bir soru sormuş, zihnini meşgul eden şeylerin karşına çıkması.
Sen de bilemediğini söylemişsin ya da buna yakın bir cevap vermişsin.
Tesadüf yok canım, denk düşürülmeler var.
Yolunu seçiyorsun ve devamı geliyor.
Sen de şaşırıyorsun yaşadıklarına...
Bu arada sesli yazılarla ilgili girişimine de baktım onun..
Ben 3 yıldır sesime endeksli tarayıcı sevdasındayım.
Sesimden klavyeye dökülsün istiyorum.
Bunu yapamadım ama bir program buldum.
Onunla kayıt yapıp 4sharedcom'a upload edip yayınlıyorum.
Bir örneği aşağıdaki adreste, dinlemedi isen dinlemeni öneririm.
Belki arkadaşlarından düşünen olursa da faydası olur.
1 dakika süre kısıtlaması yok. Kaç dakikalık ses kaydın varsa okuyorsun.
Sevgiler...
Ses kaydı:
http://hayateylul.blogspot.com/2009/09/nihayet-cennetin-dogusu-jsteinbeck.html
beenmaya 10.09.2009 09:23: @Hayat: denk düşürülme evet haklısın bir şekilde karşına çkıyor işte...

sesli kayıtla ilgili bilgiye de çok teşekkürler. ben teknik olarak bu konuda birşey yapamadım ama yapan arkadaşlara ilettim bilgiyi sağolasın...
Tembel Terazi tarafım tuttu böyle anlatmaya çalıştım, anlayabilene... : )): İşlerim var, hem de sel sonrasını görüntülemek istiyorum, kaçmalıyım.

Canım, ilgilenen arkadaşlar Suha Gürgen beyle de bağlantı kurabilirler, yardımcı olmaya çalışırım.
Sadece çömezim ben.. :-D
Yalnızca tekniği uygulayabilecek kadar bilgim var.
Yine de daha geniş bir zaman diliminde biraz daha ayrıntı taşıyabilirim sayfaya.
Gerçi, arayan bulur demişler.
Elimde bu kadar bilgi bile olsa bir yolunu bulurdum kullanmanın zannederim. : ))
Sevgiler...

Yalnızlığa devam...

2009-09-08T13:02:00.009+03:00

Yalnızlığa devam...İlk bölüm LİNK
'Mükemmelliyetçilik' gibi 'pis' bir huyum var.Yenmek için ciddî anlamda uğraştım, uğraşıyorum.Yine de 'çok bilmiş' yanım, diğerine diyor ki:
'Tamam, bunu böyle yaptım ama şöyle şöyle olsa daha hoş dururdu, olurdu..'vs.
Eh, bu kadar kusur 'kadı kızı' nda da olur.. Diyebilir miyiz, bilmiyorum artık... ;)

Maya, 'yalnızlık' konu başlıklı yazıma link adresi vermişsin, okudum. Yorumları da okurum yazılarda ben...Kimi zaman yazıyı tamamlar hattâ değer katarlar.
Senin yazında da öyle yaptım ama çok yoğun olduğumdan cevabını hemen yazamadım.

Yalnızlık, 'genel geçer' dert...
Onlarca yazı seçilebilir.İki yazı seçiyorum bugün, ilki kendi arşivimden:

http://hayateylul.blogcu.com/yalnizliklar-ve-yolculuklar_4079325.html

Yalnızlıklar ve Yolculuklar

Yalnızlıklar ve Yolculuklar

Sonu gelmeyen telaşlar içinde oradan oraya savrulmalar... vakitsiz ayrılıklar...mesafeler...Koca bir boşluk içinde arayışlar...Duraklarda bekleyişler;kimin geleceğini bilmeden...

Yalnızlıklar...

İçinde derin bir boşluğu olan çevresinde dönüp yaklaşmaya cesaret edemediğimiz bir ağrımız...Kalabalık içindeyiz,güvendeyiz öyle hissetmemizi sağlayan o derinde yatan boşluğumuzu saran yalnızlığımız aslında...Küf kokulu duvarlarla örülmüş ağır acı meşrep kokusu vardı o boşlukta...düşmemek için sımsıkı sarılmak istedik basit ve sıradan şeylere.

Korkarız içimizdeki derin yaradan...Kime sarılmak istesek aslında o boşluğumuza sarılıyorduk...yalnızlığımıza...Aslı olmayan biri gibi yalnızlığımız...içimizdeki asıl ağrımız...yaralarımızın en derini durmadan kanayan...

Yollardayım yine sırtıma astığım yalnızlığımla...omuzlarımdaki ağır yükümle... durmadan kanayan yaramla...duraklarda iniyorum içimdeki boşluğu orada bırakıp gitmek istiyorum uzağa...istesemde kaçamıyorum ondan...Hangi şehre gitsem o boşluk benden önce orada beni bekliyor...yalnızlığım kanayan yaram...Dönüp dönüp kendimi orada buluyorum...Kimi çok sevsem onun boşluğu benden daha derin oluyor...kanayan yarası...yalnızlığı...

Kime sımsıkı sarılsam onun boşluğu içime doluyor...yalnızlığı yalnızlığıma karışıyor... Birbirimize sarıldıkça boşluk daha da derinleşiyor...büyüyor yaralarımız... Biliyoruz ne istediğimizi nereye birlikte gitmeyi düşlediğimizi...yüreklerimiz aynı yöne doğru yola çıkıyor...düşlediğimiz o yere...

Yalnızlığımız mahçup boynu bükük kalıyor düşlümüz karşısında ...orada yalnızlığa yer yok... orada kimse yalnız ve mutsuz değil...orada kimsenin yarası kanamıyor... orası sevgi dünyası...oysa yalnızlığın düşmanı sevgi...mutluluk...yalnızlıktan tek kurtuluş yeri orası...yürekler oraya doğru yola çıkıyor...yalnızlığın boynu bükük...

Herkes farkında aslında içindeki boşluğun büyüklüğünden...Hiç kimse olduğu yerden memnun değil...Herkesin gitmeyi düşlediği bir yeri var...Yüreğinin kıyısına vurduğu bir düşü var...maviler içinde huzur kenti var...

Birbirini seven yakın dostları var orada...çocuklar mutlu güler yüzlü...mutluluk mavi çocuk... saf bir sevgi çığlığı yankılanır orada...

Orada çiçekler aşk ile açar... gökyüzü mavidir.Balonlar uçuşur etrafta. Herkesin yüreğinde büyüttüğü bir yer var. çok uzakta değil.

Yanı başında.

İçinde..

Yüreğinde...

Alıntı

İkincisi, blogger Seyyah (Âkif bey) arkadaşımızın, Kenar Yazıları adlı sayfasından:
http://kenaryazilari.blogcu.com/hangimiz-yalniz-degiliz-ki_14481761.html

Hangimiz yalnız değiliz ki?

Hangimiz yalnız değiliz ki?

Ambulans son sürat gidiyor. Yanlamasına oturduğum için sürekli zıplıyorum içinde. Her zaman tıkalı trafiği açtığı için peşine takılıp gittiğimiz bu aracın içindeyken şimdi, peşimize takılmaya çalışan başka arabaların ışıklarını izliyorum.

O sedyede yatıyor. Kolunda serum. Kalbine bağlanmış kablonun diğer ucu monitöre bağlı. Monitörün çıkardığı sesi duyabiliyorum sadece. Bip, boşluk. Bip boşluk. Bir sonraki bip'e kadar geçen süre uzuyor, uzuyor. Sonra sesi duyup rahatlıyoruz. Ve tekrar aynı endişe başlıyor. Ya bir daha o bip sesi gelmezse?

"Ölecek miyim?" diyor. Üçümüz de ağız birliği etmişçesine "Yoo, nerden çıkarıyorsun bunu?" diyoruz, sanki yaramaz bir çocuğu şakacıktan azarlayan bir sesle. Oysa her an ölebilir. Hepimiz biliyoruz.

Elini tutuyorum. Buz gibi. Gözlerini açıp "sol omzumu biraz ovar mısın?" diyor. Doktora bakıyorum. Başını "hayır" anlamında sallıyor. "Ovarsam serum kolundan çıkabilir" deyip geçiştiriyorum. İtiraz etmiyor, gözlerini tekrar kapatıyor.

O ambulansın içinde dört kişiyiz. Hepimiz önümüze bakıyoruz. Göz göze gelmekten korkuyoruz. Hani birisi diğerine birkaç saniye baksa kurduğumuz oyun iskambil kâğıtlarından yapılan bir kule gibi anında yıkılacak sanki. Yanımdaki hemşire "teyze kaç yaşında?" diyor. Onun duymasını istemediğim için kızın kulağına eğilip, "78" diyorum. Asla duymak istemiyor bu yaşı. Üzülüyor.

Hepimiz oradayız, ama o yine de yalnız. Krizi geçiren o, ağrıyı çeken o, hatta belki ölecek olan da. Bir şeyler söylemek istiyor. Hep bir ağızdan "konuşup yorma kendini şimdi" diyoruz. Oysa belki son sözleri, yine de bunu düşünmek istemiyoruz.

İşte o an birdenbire fark ediyorum, aslında bu hayatta ne kadar yalnız olduğumuzu. Kimse kimsenin derdine deva olamıyor. Olsa olsa birbirimizi avutuyoruz en fazla. Eşimiz dostumuz, sevgilimiz, çocuğumuz, arkadaşımız, anne babamız yani güvendiğimiz herkes, hep "dışarda" kalıyorlar. Ameliyathane kapısında bekliyorlar, ya da benim gibi bir ambulansta. Ama artık atmaktan yorulan bir kalbe kimsenin yapacağı bir şey yok. Birlikte intihar edenler bile son nefeslerini senkronize veremiyorlar.

Yaşamı yalnız yaşamayı öğrenmek gerekiyor. Ölürken yalnızız çünkü. Sırf yalnız kalmamak için ite kaka sürdürülen dostluklardan, evde bir ses olsun diye katlanılan evliliklerden, "ilerde bana bakar" diye düşünerek yapılan çocuklardan kimseye fayda gelmeyecek. Anılar yalnız tazelenecek, hesaplar yalnız verilecek çünkü.

Bu şoku ölürken yaşamamak için, bir şeyleri yaşarken bilerek isteyerek bırakmak gerek. Yıllar önce Ortaköy'de bir bankta bir arkadaşımla konuşurken bana çok sevdiği birini bırakabilmek için önce onun için büyük bir anlamı olan altın bir kolyeyi denize atmayı denediğini söylemişti. Sonra da "eğer bunu atabiliyorsam, her şeyi atabilirim hayatımdan" demişti.

Asla kullanmayacağınızı bildiğiniz halde "bir gün işe yarar" diye istiflediğiniz şeylerden, örneğin size gelmiş hediyelerin paket kâğıtlarıyla kurdelâlarından başlayabilirsiniz atmaya. Sonra artık içine sığamadığınız için giyemediğiniz, ama hâlâ bir umutla belki bir gün o kiloya dönerim hayalleriyle beklettiğiniz giysilere gelecek sıra. Ya tabağı çoktan kırılmış, dul fincanlara ne demeli. İçine zeytinyağı doldurulup, pamukla kapı kirişlerini ovmanın dışında kullanmadıkları mız hani. Onları da atın.

Eşyalardan sonra sıra insanlara gelecek tabii. Burası zor. Çünkü kimse kimseyle yüzleşecek cesareti gösteremiyor nedense. Her şey "mış gibi" devam ediyor, ettiriliyor. Yani birlikte olmaktan hoşlanıyormuş, birbirini çok özlüyormuş, onsuz olmuyormuş gibi. Gerçekten görmek istemediğiniz biriyle görüşmeyin, telefonda söyleyecek bir şeyiniz yoksa aramayın sırf "incelik" için. Bırakın sizin için, tuhaf, soğuk, "iyice acayipleşti" desinler.

Bıraktınız bıraktınız, bırakamadıklarınızı hayat size çoğunlukla önce yaşarken, ama hepimize zaten ölürken bı-rak-tı-rı-yor çünkü.

Yani hepimiz yalnızız aslında.

(Net'ten beğendiklerim...)

Üçüncüsü, senin yorumda verdiğin link ve ona yapılan yorumlardan benim seçebildiklerim:

http://beenmaya.blogspot.com/2008/10/yalnizlia-dair.html

YALNIZLIĞA DAİR...

>> 07.10.2008

Bir yara gibi... Hani içinde bir yerde, senin bile farkında ol(a)madığın, gözle görülmeyen bir yanında mesela, artık senin ayrılmaz bir parçanmış; elin, gözün, kulağınmış gibi taşıdığın, her canın sıkıldığında, acıdığında veya acıttığında başkalarını istemeden, bir günün bir diğerine uymadığında, kendini bilmediğin huysuz ve umarsız zamanlarında, içindeki boşluklar üşüdüğünde, şimdiye kadar kaç kişiyi üşüttüğünü düşündüğünde, başkalarına az kendine fazla geldiğinde, ya da tam tersini hissettiğinde, yakalayamadığında akıp giden zamanı, tutamadığında her istediğinde istediğin yerinden hayatı, kendini hep geç kalmış hissettiğinde, ama yetişmek için artık çabalamadığını farkettiğinde, sürekli anlaşılmadığından şikayet ettiğinde, ama sen anlatabildin mi bilmediğinde, gün bitişlerinde, mevsim geçişlerinde, her sene sana bir yaş daha eklendiğinde, bir sevgiliden ayrıldığında, bir başkasına sil baştan aşık olduğunda, bir dosta kırıldığında, ailene gücendiğinde, kimi zaman hiç sebebsiz, kimi zamansa sebebini bile bilmediğinde, el yordamıyla çabucak bulup da yerini, bir anda gün yüzüne çıkardığın, tatlı-sert kaşıyarak, canını acıtarak hatta tekrar tekrar kanattığın, ve o kan dinip o sızı geçene kadar, hani tekrar kabuk bağlayıp da içindeki o vazgeçilmez ama bir o kadar da farkedilmez yerini alana, sen kendi içinden çıkıp da tekrar yaşamla bağını kurana kadar, hem kendi hayatına hem de başka hayatlara kan kırmızı bir izle bulaştırdığın bir yara gibi yalnızlığın... Bilirsin işte... Boş verilmiş bir yalnızlıktır aslında seninkisi... Ama boş değil... ***Kardeşim efsa'ya...

Seçebildiğim yorumlar:

efsa dedi ki.
İşte benim cümlem... "sürekli anlaşılmadığından şikayet ettiğinde, ama sen anlatabildin mi bilmediğinde"

kutup zencisi 07.10.2008 18:29 kendine tahammül edemeyen insanlardır yalnızlıktan korkanlar ve sevmeyenler yalnızlığı...

oysa yalnızlığı da çok severler, kendisini sevenler...ve kendisini sevenlerdir hayat denilen bulmacayı çözenler...

ama bir de mecburi yalnızlıklar vardır ki, işte onlar ızdıraplıdır... o zamanlarıma ait bir şiir;
...

yalnızlık

sabahlara kadar siyah
ilaçlara kadar zehir bir gece
ve susturdum kendimi
ben konuşuyorum...

sol elim saklanıyor
sağ elim ebe
sobeledikçe kan ağlıyorum...

ziyafetlere kadar aç
yazlara kadar uykusuz
ümmetlere kadar kimsesiz
hücrelere kadar sorgusuzum...

aysızım
güneşsizim
yağmursuz, rüzgarsızım

nurlara kadar ışıksız
saatlere kadar zamansız
şehirlere kadar habersiz
lokmanlara kadar dermansızım

duasızım
yalansızım
sevapsız, günahsızım

şişelere kadar şarapsız
şarkılara kadar nağmesizim...

sabahlara kadar siyah
ilaçlara kadar zehir bir gece
ve öldürdüm kendimi
ben yaşıyorum...
.
.
.
...yerle bir olmayı hak ediyor insanlık
kıyamet alameti böyle yalnızlık...

o.a

akilliigne 08.10.2008 10:58
selam insanın yapmak istediğinde kötü şeyler yapar zaten insan yapmak istediğinde herşeyi yapar ve bunu ne güzel dile getirdin evet beyninden ruhundan duygu ve düşünce zarı alınmış insanlar ve buna mağruz kalanların bütününe yanlızlık demişsin bence yanlızlık gerektiğinde asil bir davranıştır tüm bu anlatıklarından uzak durmak onun bir parçası olmamak için yanlızlık ilaç bunu yapana ise yanlızlık neye yarar!... bakın Carl Gustav Jungneye bu konuyu şöyle dile gitiryor;
Yalnızlık, insanın çevresinde insan olmaması demek değildir. İnsan kendisinin önemsediği şeyleri başkalarına ulaştıramadığı ya da başkalarının olanaksız bulduğu bazı görüşlere sahip olduğu zaman kendisini yalnız hisseder.
Çocukken kendimi yalnız hissederdim; hala da öyle hissediyorum çünkü bazı şeyleri biliyorum ve bunları hiç bilmedikleri ya da bilmek istemedikleri anlaşılan insanlara bazı ip uçları vermeye çalışıyorum
der. ama ve lakin; barış ve huzuru yanlızlıkta değil birliktelikte bulmak ve yaşamak ümidiyle.... sevgilerimle.

Vladimir 09.10.2008 12:56

İki gündür gelip gelip bu yazıyı okuyorum. Yalnızlık güzel bir şeydir, içi boş değil. O yalnızlığı dolu dolu yaşayanların başkalarına vereceği çok şeyi vardır. İlişkiler vermek üzerine kurulur, yalnız insanlar kelimenin en yüzeysel anlamına bakacak olursak aslında hiç de yalnız değillerdir.

Sen de yalnızlığı çok güzel, dolu dolu anlatmışsın. Agnus Dei 10.10.2008 11:49 Yalnızlık güzel bir tercihtir kimi zaman...Dibine kadar yaşanacak hüzünlerin evi ve bizi reddetmeyen güzel bir ev sahibi kimilerinin dediği gibi bir dost belkide...İstediğin kadar özgürsün dilediğin kadar yalnızsın...Tüm onca kalabalığın içinde birilerinin gözlerinin içine baktığında yalnızlık hissediyorsan yanlış yerdesin...Yalnızlık güzel bir düşünmeye dayatma,ittirme ve sorgulatma...Öylesi bir cümle değil bu anlamı içinde saklı YAL NIZ LIK yalınlığın
sorgulatma hali

kaantobel 10.10.2008 13:02
Sadece şikayet etmesini biliriz. Yalnızken aman yalnızız diye sızlanız, iş sevmeye anlayış göstermeye gelince yine şikayet ederiz. Sürekli bir şikayet, yaşanılan hayata karşı sürekli bir beğenmemezlik var. Sorun yalnızlıkta, sevgide, doğada yada başka birşeyde değil. Sorun bizde ve sorunlu insanlar birlikte olmaya kalktığında ortaya çıkan saçma bir isteksizlik. Hayatı sevmesini bilen yalnızlığıda sever, onu bir çıkmaz, herşeyden kaçtığında mecburen sığınılan birşey gibi görmez. Bu da benim fikrim.

7.oda 29.06.2009 13:35 evet hiç bir yalnızlık boş değil..
hatta hiç bir şey yalnızlık kadar dolu değil..

***

Bu da şimdilik 'son söz' üm:

Selâm olsun yalnızlığın da gizemini çözebilenlere, kendisini sevip, çevrelerine de bu sevgiyi yayabilenlere, hayatın sırrını çözebilenlere...
Bunu gerçekleştirebilmemiz dileğimle...
Hayat/Hatice